02 april 2002, 11:22
William Schrikker Stichting deporteert twee kinderen uit Swifterbant
De William Schrikkerstichting is een instelling voor pleegzorg voor kinderen met een handicap. Vorige week donderdag vroeg de stichting aan de kinderrechter toestemming om Jessica (8) en Natascha (4) De Jong uit Swifterbant in twee verschillende pleeggezinnen onder te brengen. De kinderrechter ging daarmee accoord. De ouders wordt niet verteld naar welke pleeggezinnen de kinderen worden afgevoerd. Men wil de kinderen voor onbepaalde tijd geen enkel contact met hun ouders laten hebben. Vader de Jong belde vrijdag in paniek met de hulpdienst van SOS Papa in Amsterdam: zijn beide dochtertjes zouden direct na de paasdagen van huis worden weggehaald. En dat alleen omdat een door de Schrikkerstichting benoemde deskundige een rapport boordevol onjuistheden over de kinderen heeft opgesteld. De ouders kregen slechts een week de tijd om zich voor te bereiden op de zitting van de kinderrechter. De inderhaast door vader benaderde advocate kwam wel naar de zitting, maar bracht daar niets zinnigs naar voren. Ook vroeg zij niet om een contra-expertise, terwijl daar alle aanleiding toe is. Feitelijk moesten de ouders het tijdens de zitting geheel zonder juridische hulp stellen. De advocate had hen voor de zitting namelijk al gezegd "dat er toch niets tegen te doen was". Direct na de zitting zei zij dat zij niet voor de ouders hoger beroep wilde aantekenen. Tegen de opsteller van het “deskundigenrapport”, dhr. Duindam uit Nijmegen is een klacht ingediend bij het Medisch Tuchtcollege, omdat dhr. Duindam zijn onderzoek niet heeft uitgevoerd conform de dwingende richtlijnen van het ministerie van Justitie. Zo heeft hij verzuimd deskundigen van de zmlk school van Natascha bij zijn onderzoek te betrekken. Op de scholen van de beide kinderen is men diep verontwaardigd over de gang van zaken rond het gezin. De kleine Natascha bezoekt een school voor moelijk lerende kinderen in Emmeloord. Zij wordt daar uitstekend begeleid en doet het er goed. Jessica van acht zit op een normale basisschool in Swifterbant. Zij doet het daar uitstekend en komt met mooie rapporten naar huis, waar menig ouder jaloers op zou zijn. Van de Schrikkerstichting heeft de benoemde voogd de kinderen nog nooit gezien. Ook de vorige voogd had uitsluitend sporadisch telefonisch contact met de ouders. En teamleider Timmerman van de Schrikkerstichting zag de kinderen gisteren ook al voor het eerst van zijn leven, zij het op foto, tijdens een gesprek dat SOS Papa met hem voerde. Natascha en Jessica zijn erg aan elkaar en aan hun ouders gehecht. Natascha leert bovendien veel van haar slimmere oudere zusje. Waarom Jessica als goed lerend en presterend kind naar een pleeggezin zou moeten, is een raadsel. Waarom Natascha, die heel goed wordt ondersteund op de zmlk school in Emmeloord weg zou moeten is al eveneens onvoorstelbaar. En waarom beide kinderen ook nogeens naar twee verschillende pleeggezinnen zouden moeten is ook een vraag die niemand heeft beantwoord. Of gebeurt dit uitsluitend omdat de Schrikkerstichting wel persé beide kinderen wil hebben omdat dat de pot het meest spekt, maar domweg geen pleeggezin voorhanden heeft dat twee kinderen op kan nemen? De stichting voor pleegzorg vroeg enkele jaren geleden al formele toestemming voor een uithuisplaatsing. Daarvan werd geen gebruik gemaakt omdat men toen krap in de pleeggezinnen zat. In de tussenliggende jaren is bewezen dat het thuis en op school met Jessica en Natascha goed gaat. Iedereen die in tegenstelling tot de Schrikker- stichting wel direct bij het gezin is betrokken, ziet geen enkele dwingende reden om de kinderen dan nu ineens uit hun vertrouwde gezin te rukken, louter op grond van een rapport van één deskundige die in opdracht van de Schrikkerstichting broddelwerk heeft geleverd. In het rapport dat de Schrikkerstichting bij de rechter heeft gebruikt om alsnog een uithuisplaatsing te regelen, komt vader als verzorger van zijn kinderen feitelijk in het geheel niet voor. De goede man wordt domweg als liefhebbend ouder van zijn kinderen volledig als verzorger overgeslagen. Wel werd vader dinsdagochtend vroeg al bedreigd door een dame van de Schrikkerstichting: de kinderen zouden door de politie worden opgehaald indien hij ze niet vrijwilllig zou afstaan. Alleen door de humane opstelling van de plaatselijke politie en bemiddeling door SOS Papa kon dit worden voorkomen. Vandaag wil de Schrikkerstichting echter alsnog toeslaan. De Schrikkerstichting heeft lak aan het recht op family-life. Men erkende op 4 april jegens SOS Papa dat in het gezin geen situatie heerst die spoedig ingrijpen noodzakelijk maakt. Ook moest men erkennen dat de stichting de kinderen feitelijk nooit persoonlijk heeft ontmoet, laat staan doelmatig begeleid. SOS Papa zal namens de kinderen en hun ouders een spoed-appèl verzorgen en ervoor zorgdragen dat bij die behandeling in hoger beroep wel alle feiten op tafel komen die in het rapport van de Schrikkerstichting verzwegen of verdraaid worden. Bovendien dienen de scholen van de kinderen ook hun stem te kunnen laten horen. Teamleider Menno Timmerman van de Schrikkerstichting heeft voor de onmiddellijke uithuisplaatsing het argument gebruikt “dat hij de ouders en hun kinderen niet in onzekerheid wil laten over wat er volgens hem moet gebeuren, want dat zou spanningen bij de kinderen veroorzaken”. Op de vraag hoeveel spanningen Jessica en Natascha zullen oplopen nu zij abrupt uit elkaars leven worden gehaald en bij wildvreemde mensen worden ondergebracht, wilde Timmerman geen antwoord geven. Beide meisjes zullen van deze uithuisplaatsing grote schade ondervinden. Te vrezen valt dat de Schrikkerstichting medicatie op de meisjes zal toepassen omdat zij zich zeer hevig verzetten tegen de separatie van hun ouders. De inspecteur van de volksgezondheid is gevraagd toe te zien op de medicatie die de meisjes zal worden toegediend “om ze rustig te krijgen”. Is er in de overgesubsidieerde wereld van de pleegzorg nu werkelijk niemand met gezond verstand die kan voorspellen wat de handelwijze van de Schrikkerstichting voor deze twee zusjes betekent? Denkt men werkelijk deze kinderen hier enige dienst mee te bewijzen? Zou de Schrikkerstichting het formidabele bedrag dat met de twee uithuisplaatsingen is gemoeid niet veel beter kunnen steken in een goede ondersteuning van dit gezin? Of is het wellicht zo dat deze vorm van concrete, praktische hulp aan een gezin te weinig managers bij de Schrikkerstichting aan de slag houdt? In welk jaar leeft de Schrikkerstichting eigenlijk? In 2002 of in 1943? |
ik mevrouw staring ik ken de kinderen en ouders erg goed en kwam dagelijks bij hun over de vloer en schrok toen ik hoorde dat ze in een pleeggezin woonde toen ik bij hun was heb ik niks bijzonders gemerkt alleen 2 goede ouders en soms kwam er een nogal gestorde voogd lang waarvan ik dacht heeft die ze wel allemaal op een rijtje zitten maar aan de ouders heb ik nooit wat opgemerkt en dat ze nu uithuis zijn is heel erg en doet mijn ook veel verdriet dat dit nog kan arno 2004
Geplaatst door: adrie staring op 29 december 2004, 14:11
ik kijk veel naar dit soort berichten omdat ik ook in een soortgelijke situatie heb verkeerd en verkeer. Het is wel heel erg vaak zo dat de hulpverlenende instanties het vrijwel altijd bij het verkeerde eind hebben. Ik vroeg mij af hoe het verder is gegaan met u want dit artikel dateert van 2002, inmiddels is het 2005 gods zegen
Geplaatst door: mevr. mol op 07 juli 2005, 08:50
hallo ik vind jullie verhaal echt aangrijpend ik en mijn man zitten in een soortgelijke situatie en onze kinderen zijn nu sinds dec2003 uithuis de kinderen zelf willen naar huis maar de voogd van de wss vind dat wij en voornamelijk ik(moeder) niet capabel genoeg zijn om kinderen optevoeden aangezien ik in mijn verleden sexueel misbruikt ben wordt dit tegen mij gebruikt, schandalig gewoon. wie heeft hier ervaring mee. ik hoor het graag. gr saskia
Geplaatst door: SASKIA op 15 april 2006, 12:15
Hallo,
Bij ons zijn de kinderen ook weggehaald de jongste is op 19-06-2006 geboren (5 weken te vroeg)Na 2,5 week mochten we hem mee nemen naar huis omdat het fantastisch ging met hem (Ryan)
Dat was op een zaterdagmorgen, maar die Dinsdag daarna kwamen 2 werkers van de schrikkers stichting zo ineens bij ons aan de deur en zijn een half uurtje geweest en gingen toen weer weg.
Donderdagmorgen hadden we een afspraak bij de kinderarts in het ziekenhuis en ryan aangekleed werd om daar heen te gaan kwamen ineens 4 politieagenten waarvan 2 voor het huis bleven en 2 bij ons achter het huis waren waren onze kinderen in tijd van 2 minuten spoorloos. We hebben ze sindsdien maar 1x gesproken. De Schrikker stichting durfde tijdens de rechtzaak de rechter ervan te overtuigen dat de kinderen geen heimwee hadden (heb 3 kinderen 1 van 6,3,2 maanden)wat wel zo was en werden wij als zwakbegaafd afgestempeld na een gesprek van een half uur, afgelopen woensdag moesten we op het politiebureau verschijnen voor een afspraak met de voogd (doodschieten dat wijf)om te horen dat het nog wel eens heel lang kon gaan duren voordat we ze weer hebben,
daar zeg ik 1 ding op dat moeten ze doen dan pleeg ik liever zelfmoord dat doet minder zeer dan dit ja toch please wie kan ons helpen hiermee?
Geplaatst door: Patricia Heijnen op 18 augustus 2006, 23:38
Hierbij geef ik mijn aandeel van wat ons is gebeurd.
Mijn kinderen zijn in 1982 in het WG te Amsterdam geboren, daarna zijn ze overgeplaatst naar het Lucas Ziekenhuis i.v.m. met het uitbreken van een virus in het WG. Mijns inzien was het niet verantwoord dat wij de kinderen thuiskregen voor de kerst van 1982 maar desondanks werden mijn kinderen uit het ziekenhuis ontslagen. We hebben een week lang moeten smeken de kinderen weer op te nemen vanwege een ernstige luchtwegaandoening van een van onze tweeling. Door veel aandrang is dit dan toch gelukt. De kinderarts werd uit zijn familiefeestje gestoord omdat hij oud en nieuw aan het vieren was. Hij was eerst erg boos op mij maar later kreeg hij daar toch spijt van omdat hij toen zag dat een van onze kinderen niet in orde was.
Daarna 3 jaren lang moeten vechten voor hulp bij zowel het ziekenhuis als bij de GGD zuigelingenzorg ed. Er werd nooit naar ons geluisterd. We moesten ons maar niet zo bezorgd maken. Dit terwijl het zichtbaar was voor een leek dat het niet goed ging met de ontwikkeling en dat hulp met spoed nodig was.
Nadat ik een vertrouwensarts heb gesproken kregen we eindelijk hulp. In eerste instantie kwam deze arts op klacht van het ziekenhuis, maar deze vertrouwensarts vond dat de kinderen er goed uitzagen en dat hij niet vond dat de kinderen worden verwaarloosd of mishandeld. Wel was hij het met mij eens dat ze achterliepen in de ontwikkeling. (De relatie is tussen de kinderarts van het Ziekenhuis nooit meer goed gekomen omdat ik gedreigd hat met het Medisch Tuchtcollege). De kinderen zouden naar het Medisch kleuterdagverblijf gaan. De ervaring die ik daarna had met deze instelling was bar en boos. Geregeld ontbraken er kledingstukken. Zoals jassen, ondergoed, truien en schoenen. Ook kregen we de kinderen regelmatig onder ontlasting weer thuisbezorgd door het personenbusje. Hierover hebben we regelmatig geklaagd. Op een dag kregen we de kinderen thuis afgeleverd. Mijn zoon met een buil op zijn hoofd en tanden door zijn lip. De Medisch Kleuterdagverblijf wist toen te verklaren dat hij kennelijk van de klimrek was gevallen. Achteraf bleek dat er meer aan de hand was. Mijn zoon werd zieker en zieker. Hij moest veel overgeven. De dienstdoende huisarts vertelde dat er niets ernstigs was. Er was wel degelijks iets ernstigs gebeurd. De gevolgen waren dusdanig dat mijn zoon is opgenomen in het Lucasziekenhuis op vrijdag 13 december 1985.
De kinderarts van het Lucasziekenhuis zag zijn kans schoon om met ons nog even af te rekenen omdat ik tussen 1982 en 1984 kennelijk veel geklaagd had over de behandeling van mijn kinderen in het ziekenhuis en bij zuigelingenzorg. Hij heeft daarom aangifte gedaan van mishandeling. Deze arts heeft een compleet xenario in elkaar gezet wat er eventueel gebeurd zou kunnen zijn.
Wij werden tussen 20 en 22 december verhoord op het politiebureau in Amsterdam. Mijn vrouw was toen hoog zwanger van ons derde kind. Ze liep in de 8e maand. De politie heeft ons uitgespeeld op een hele gemene manier door allerlei onwaarheden te zeggen. De politie heeft tegen mijn vrouw gezegd dat ik alles al bekend zou hebben wat zij zou hebben gedaan. Er is tegen mijn vrouw veel verbaal geweld gebruikt. Ons kind zou niet levend gebeuren worden als zij niet gewoon even bekend wat ze allemaal heeft gedaan. Uiteindelijk heeft zij maar bekend omdat ze er niet meer tegen kon. Mij is opgevallen dat er tijdens de ondertekening van de processen verbaal open regels waren die niet waren ingevuld. Dit is gedaan na ondertekening.
Mijn vrouw is pas twee jaar later veroordeeld tot 4 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. Ze hoefde dus niet daadwerkelijk te zitten. Mijn vrouw werd veroordeeld omdat ze had bekend. Namelijk het xenario wat de kinderarts voor die tijd al had bedacht. De politie wist het overigens ook al te verspreiden onder de familieleden. Ruim een week voordat mijn vrouw werd verhoord. De politie zou en moest dat verhaal bevestigd zien.
Wij werden later ontzet uit de ouderlijke macht en onze kinderen werden uit huis geplaatst. Ze werden van het ene tehuis naar het andere gestuurd en van het ene pleeggezin naar de het andere gezin. Telkens zat daar de William Schrikkerstichting tussen. Dan hadden ze weer kritiek op het ene pleeggezin en dan weer de andere. Mijn kinderen zijn van hot naar her geplaatst. Om de twee of drie weken mochten we de kinderen zien. Maar dan wel op het kantoor van de William Schrikker Stichting. De kinderen waren erg blij en wilden graag weer met ons mee. Ze wilden bij ons op schoot maar de voogd vond dat niet goed en trok de kinderen telkens weer van ons weg. Dat zou niet goed zijn voor hun verdere ontwikkeling. Dit werd nooit in rapportages vermeld. Wel werd steeds vermeld dat de kinderen angstig voor ons waren. Toen onze kinderen in een vaste instellingen en pleeggezin waren geplaatst viel me op dat de pleegouders toch meer en meer een afkeer van ons kregen. Later heb ik gemerkt dat de William Schrikker Stichting de pleegouders voed met allerlei leugenachtige verhalen die zouden zijn gebeurd. Wij zouden de kinderen zwaar hebben verwaarloosd, er zou incest in het spel zijn geweest en de kinderen zouden door ons vaak zijn geslagen. Op een gegeven moment werden de regelmatige bezoeken afgebouwd. Eerst om de maand en toen om de twee maanden en later helemaal niet meer. Onze kaartjes voor verjaardagen werden niet doorgestuurd en ook de kadootjes niet. Ze William Schrikker Stichting had er kennelijk de bedoelen mee om te suggereren naar de pleegouders en kinderrechter dat wij niets om onze kinderen verder meer geven.
Onze jongste dochter hebben we na haar geboorte twee jaar bij ons mogen houden. Ze vonden dat het erg goed ging met haar. Maar ik werd door mijn advocaat al gewaarschuwd. Dit was gewoon schijn. Mijn advocaat voorspelde dat ze haar ook na twee jaar uithuis zouden plaatsen. Dan zouden ze allemaal redenen bedenken dat het ook met haar niet goed zou gaan. Op mijn vraag waarom ze dat niet eerder zouden doen kreek ik het antwoord dat het belangrijk zou zijn om eerst te hechten aan haar natuurlijke ouders. Dit heeft een kind namelijk nodig. Om het half jaar hadden we een gesprek met de kinderrechter destijds. Steeds kregen we te horen dat het goed ging. Maar inderdaad na twee jaar tijdens een gesprek bij de kinderrechter werd ook zij ons ontnomen. Dit ging als volgt: De kinderrechter zei dat hij vond dat het niet goed ging met onze jongste dochter. Hij verzond ter plekke allerlei redenen om ons duidelijk te maken dat het niet goed zou gaan met haar. Ze zou ver achterlopen in haar ontwikkeling en er zou sprake zijn van incest. Hierop werd ik kwaad en eiste onmiddellijk waar hij deze informatie vandaan haalt. Hierop verontschuldigde hij zich en vertelde me dat daar sprake van zou zijn en dat hij niet wil beweren dat het ook echt zo is. Wat haar ontwikkeling betrof was ook niet waar want ze ontwikkelde zich op een normale manier. Ze kon lopen en al behoorlijk wat praten. Ook haar grove en fijne motoriek was normaal ontwikkeld voor haar leeftijd. Op dat moment kwam er ook nog een maatschappelijk werker van de William Schrikker Stichting langs, alsof hij zat te luisteren achter de deur en een sein kreeg om naar binnen te gaan. Het ging heel snel. De rechter ging staan en zat toen samen met die maatschappelijk werk aan mijn dochter te sjorren en te rukken. Mijn vrouw barste in snikken uit en vroeg me haar te helpen. Maar het was al te laat. De maatschappelijk werker rende door de gangen van de rechtbank met onze dochter naar buiten.
Mijn jongste dochter is veelvuldig overgeplaatst van het ene pleeggezin naar het andere. Ook is ze in een tehuis geplaatst omdat ze zogenaamd moeilijk zou zijn. De William Schrikker Stichting heeft veelvuldig nare verhalen over ons verteld aan pleeggezinnen zodat zij een afkeer van ons zouten krijgen. We zouden gevaarlijk zijn enz enz. Ja gevaarlijk was ik wel maar niet voor onze kinderen maar voor deze vreselijke Stichting met praktijken van voor de oorlog of tijdens de oorlog. Ik heb eens gevraagd tijdens een bezoek, hoe mijn jongste dochter mij kon verstellen dat zij door ons was geslagen. Ik vroeg of dit het werk van de William Schrikker Stichting was om pleegouders te voeden met dit soort onwaarheden. Hierop vertelde ze dat zij deze informatie had gekregen van een vorig pleeggezin en dat zij daarom was overgeplaatst. Ook dit is niet waar. De William Schrikker Stichting is er zelf steeds op uit ouders in een verkeerd daglicht te zetten.
Ik weet dat deze William Schrikkerstichting zogenaamde deskundigen rapporten laten opstellen door externe instellingen. Zowel zij als de Raad voor de Kinderbescherming maken zich schuldig aan deze praktijken. In werkelijk maken zij zelf het rapport op en laten het ondertekenen door de instelling die zij inhuren. Ik heb namelijk om inzage gevraagd van alle dossiers bij de Raad voor de Kinderbescherming maar bepaalde informatie werd achtergehouden naar mijn gevoel tijdens deze inzage. Hier ben ik achtergekomen door zelf te gaan werken bij justitie. Ik heb gewerkt in de Bijlmer Bajes en ook als waarnemend griffier bij de rechtbank zelf. Hier heb ik onze dossier onderzocht en kwam tot mijn grote schrik tot deze conclusies.
Rapportages zijn erg subjectief. Als ze vinden dat jij lastig bent tegen ze dan is dit zogenaamd niet in het belang van de kinderen. In werkelijkheid is het niet in het belang van de stichting en zal de Staat der Nederlanden zich diep moeten schamen dat dit soort praktijken hier in een zogenaamd beschaafd land als Nederland voorkomt.
Mijn conclusie is heel kort. Klaag nooit over dit soort instanties want dan wordt je gestraft. En de rechterlijke macht werkt hier onbewust aan mee. Want zij weten niet beter dan ze wordt wijs gemaakt.
Dit is een kort relaas van wat ons is gebeurd. In werkelijkheid als ik alles in detail beschrijf worden het wel rond de 50 pagina’s.
We hebben hier een posttraumatische stressstoornis aan overgehouden en zitten al ruim 20 jaar met heel veel verdriet. We zitten er erg mee dat onze kinderen de waarheid van het gebeurde niet kennen. De William Schrikker Stichting heeft onze kinderen goed weten te bewerken door afstand te nemen van onze waarheid en hier als volwassene ook niet op in te gaan. Maar ik ben ervan overtuigd dat zij de waarheid op een bepaalde tijd onder ogen moeten zien.
Gelukkig ben ik er weer bovenop gekomen en heb op een school gewerkt voor moeilijk lerende kinderen met ADHD ed. Daarna naar het normale basisonderwijs in een groep 3. Onze school heeft gelukkig een beleid om uiterst voorzicht te zijn met informatie te verstrekken naar bovengenoemde instanties. Want zij maken van een vlieg een olifant. Het lijkt erop alsof deze instantie bezig zijn zichzelf aan het werk te houden.
Veel sterkte allemaal met de praktijken van deze instellingen.
Geplaatst door: Meneer Henk op 01 januari 2007, 04:10