Staat helpt na Rowena nu ook Rochelle in ernstige moeilijkheden

Vlak voor de kerst, nu een half jaar geleden, werden Rochelle Rikkers samen met haar moeder en de vriend van moeder opgespoord in Spanje, mede als gevolg van de inspanningen van “Tros Vermist”

Martin Huisman, Rochelles vader, was toen met dat TV-team in Spanje, maar mocht zijn dochtertje aanvankelijk niet zien. Pas na druk vanuit de media werd aan vader en kind toegestaan zich met elkaar te herenigen, in hetzelfde vliegtuig naar Nederland te reizen en de kerstdagen met elkaar door te brengen.

Reeds toen stond voor de autoriteiten namelijk al vast dat Rochelle per omgaande in een pleeggezin diende te worden opgenomen en niet bij haar vader zou mogen blijven. Dat besluit was op geen enkel onderzoek gestoeld. Wel meldde Justitie ter motivatie van dat besluit aan de pers dat ook vader Huisman onvoldoende voor zijn dochtertjes had gezorgd. Met die mededeling werd kennelijk beoogd en plein publique hem mede-schuldig te verklaren aan het drama dat zich had voltrokken en hem zo als ouder te diskwalificeren. 

De autoriteiten hadden een dwingende reden om deze onjuiste indruk te vestigen. Voordat Rowena werd vermoord, was zij namelijk op verzoek van haar moeder bij vader ondergebracht. Toen Huisman haar enkele weken bij zich had, vroeg hij moeder in een telefoongesprek wat nu verder de bedoeling was. Moeder reageerde daar zeer korzelig op en zei dat ze Rowena direct weer zou komen ophalen. Het kind wilde echter per sé bij haar vader blijven en achteraf weten wij allemaal waarom. Martin Huisman begreep echter ook toen al dat Rowena slecht werd behandeld en daarom niet naar moeder terug wilde. Samen met enkele agenten verschenen moeder en Mike J. vervolgens bij Huisman aan de deur, waarbij de politie aan vader gelastte Rowena aan beiden mee te geven. Rowena verzette zich daar hevig tegen en ook haar vader stond machteloos.
Dit is de laatste keer geweest dat Rowena levend werd gezien.

Op grond van een ruime ervaring in de concrete hulpverlening aan kinderen en ouders van wie het family-life moedwillig door de Staat wordt aangetast, kunnen wij stellen dat bij iedere vader zou zijn gebeurd wat Martin Huisman overkwam. Wie als vader “slechts” een omgangsregeling met zijn kinderen heeft, telt in ons land in de wereld van de officiële kinderbescherming als ouder en als mens domweg niet meer mee. Hoe harder zo’n vader roept dat het met de kinderen bij moeder niet goed gaat, des te sterker worden zijn signalen bewust genegeerd. Trekt zo’n vader in wanhoop bij de kinderrechter aan de bel, dan krijgt hij daar in negen op de tien gevallen de volle laag: “hij verstoort de rust van de kinderen bij moeder” en “hij stelt zich op als querulant”. Vaak wordt vervolgens niet de situatie van de kinderen maar wordt de persoon van vader voorwerp van een treiterend onderzoek door de raad voor de kinderbescherming, opdat men de situatie van de kinderen bij moeder geruime tijd volledig op zijn beloop kan laten. Wij kunnen diverse gevallen noemen van kinderen die als gevolg daarvan op dit moment daadwerkelijk in (groot) gevaar verkeren, waarbij de vader - en wij als particuliere hulpverleners met hem - slechts machteloos kunnen toezien hoe het verder mis zal gaan. 

Ook vader Huisman had signalen verstrekt dat het met zijn dochtertjes bij moeder niet goed ging. Ook hij liep bij de Raad voor de Moederbescherming en andere instanties tegen de muur, louter omdat hij een ouder van het verkeerde geslacht is. Ook bij hem werd zijn dochtertje uiteindelijk met politiedwang aan moeder overgedragen. Als gevolg daarvan dient De Staat met betrekking tot het welzijn van Rowena Rikkers grove nalatigheid te worden verweten, in casu medeplichtigheid aan doodslag dan wel moord. 

Door de vader nu zoveel als mogelijk de diskwalificeren zo niet te criminaliseren, pogen de dienaren van de Staat ons te zeggen: “luister eens, wij hadden geen keuze. Het maakte niet uit of Rowena nu bij de ene of bij de andere ouder was, want haar vader deugde ook niet. Ons kan dus niet worden verweten dat wij met politiedwang het kind bij vader hebben weggehaald, met alle gevolgen van dien”. 

De instanties kunnen hun eigen aandeel in het misdrijf dus slechts ontkennen door ook de vader te criminaliseren. Dit doen zij uitermate grondig. Sterker nog, zij deinzen er niet voor terug om ook Rochelle op te offeren aan hun pogingen om met terugwerkende kracht hun eigen mede-aansprakelijkheid voor de dood van Rowena te ontlopen en die alsnog in de schoenen van vader te schuiven. Daarbij wordt geen middel geschuwd.

Toen aanvang januari de kinderrechter formeel vastlegde dat Rochelle niet bij haar vader mocht blijven aangezien die gecriminaliseerd moest worden, hebben wij vader en kind enige tijd aan die beslissing onttrokken, in een poging tot een vorm van redelijk overleg met de hulpinstanties, de werkelijke medeplichtigen aan de moord op Rowena, te komen. Tegelijkertijd hebben wij van die gelegenheid gebruik gemaakt om vader en kind te laten observeren door mensen van wie een gezaghebbend oordeel kon worden verwacht op grond van hun deskundigheid, ervaring en neutraliteit. Hun oordeel was gunstig, evenals het onze.

De instanties op hun beurt schakelden professor Wolters, een in onze kringen berucht psycholoog die reeds meermalen door het tuchtcollege van het NIP is veroordeeld wegens ondeskundig handelen, om een onderzoek te houden. Nadat vele passages in zijn onderzoeksverslag waren zwart gelakt, mochten vader en zijn verdediging van dat onderzoek kennis nemen.

Pas na grote juridische druk zijn die zwartgelakte passages sinds kort ook aan vader en zijn verdediging bekend. Zo springt men vanuit de instanties om met “onafhankelijk onderzoek”, instanties waartoe ook professor Wolters behoort, aangezien hij het zelf  is geweest die “in het belang van Rochelle” zijn eigen rapport op belangrijke punten voor haar bloedeigen vader onleesbaar heeft gemaakt. Kennelijk gelden in ons land geen elementaire rechtsbeginselen zodra het er werkelijk om spant en de instanties hun eigen straatje schoon moeten vegen. 

Toen het hele rapport van Wolters eenmaal te lezen was, had men reeds het compromis dat wij in januari met de instanties hadden bereikt, met grote voortvarendheid gedemonteerd. Dat compromis bestond eruit dat de instanties konden blijven vasthouden aan hun eis dat Rochelle niet naar vader maar naar een pleeggezin zou gaan, maar dat het pleeggezin dat van de zuster van vader Huisman zou zijn. Met dit compromis werd beoogd dat vader en kind bij elkaar zouden blijven, terwijl de instanties niet op hun knieën naar Canossa hoefden en konden vasthouden aan hun eis van een pleeggezin. Zowel vader als wij hoopten dat de situatie daarmee spoedig zou modereren.

Maar wij hadden buiten de waard gerekend: zowel het gezin van de zus van Martin Huisman, hijzelf als Rochelle werden vervolgens zodanig door een vakkundige verdeel- en heerspolitiek onder druk gezet, dat vader en zuster na enige tijd de kar niet meer konden trekken. Daarbij moet in ogenschouw worden genomen dat sinds de bekendwording van de moord op Rowena aan vader Huisman iedere vorm van slachtofferhulp moedwillig is onthouden. Zojuist zijn in Nijmegen drie kinderen in een schuurtje verbrand en krijgen hun ouders onmiddellijk de psychische hulp waar zij in een humane samenleving recht op hebben. Martin Huisman evenwel is de vader van een dochtertje dat geheel buiten zijn toedoen op gruwelijke wijze is vermoord, maar enige psychische bijstand is hem niet verstrekt. Integendeel: niets is nagelaten om de man te stigmatiseren en hem juist iedere hulp bewust te onthouden.

Ditzelfde geldt ook voor Rochelle. Professor Wolters, handelend in opdracht van de raad voor de kinderbescherming, heeft tijdens zijn “onderzoek” Rochelle geinformeerd dat haar zusje was vermoord. Vervolgens heeft hij op basis van die door hemzelf aan haar verstrekte informatie een rapport vol speculaties geproduceerd en die vervolgens zwart gelakt. Nu het hele rapport dan eindelijk beschikbaar is, zien wij vol vertrouwen de volgende tuchtprocedure tegen deze trouwe steunpilaar van Justitie tegemoet. 

Voor Rochelle zal de uitkomst van die tijdrovende procedure echter te laat komen. Nadat zij bij de zuster van vader werd ondergebracht, kreeg vader al spoedig daarna te horen dat hij slechts sporadisch contact met Rochelle mocht hebben. De zuster van vader werd hevig onder druk gezet daar aan mede te werken. Zo heeft men toegewerkt naar een situatie waarin Rochelle alsnog bij een vreemd “therapeutisch” pleeggezin werd geplaatst en de contacten tussen haar en haar vader nog verder onder druk werden gezet. En nu heet het dat Rochelle in dit vreemde pleeggezin onhandelbaar is en dus in een psychiatrisch kinderziekenhuis dient te worden ondergebracht. Het pleeggezin heeft daarbij kenbaar gemaakt dat men uiterlijk 5 juli van Rochelle af wil. Wie heeft dit pleeggezin geselecteerd en wat zijn dit voor mensen?  Welk “therapeutisch pleeggezin” laat nu zomaar als een baksteen een kind vallen dat men net in huis heeft gekregen? 

Wij vragen ons in alle openheid af: hoe lang zal het nog duren voordat men niet alleen Rochelle maar ook haar vader zodanig heeft gemaltraiteerd dat deze in een psychiatrische inrichting dient te worden opgenomen?

In januari verleenden wij een gelukkig kind met haar vader onderdak. Die vader ging heel verantwoordelijk en liefdevol met zijn dochtertje om, zeker gezien de uitzonderlijke situatie waarin beiden zich op dat moment bevonden. Thans, vijf maanden later, is Rochelle volgens professor Wolters zeer ernstig is getraumatiseerd. Van vader weten wij dat hij– na alles wat hem reeds was overkomen – sinds januari getraumatiseerd raakt als direct gevolg van de onmenselijke wijze waarop hij als ouder wordt vernederd, beschimpt en als incapabel opvoeder wordt weggezet. Alles wijst erop dat ook Rochelle richting psychiatrische inrichtring wordt geduwd als direct gevolg van de wijze waarop er sinds eind december door de autoriteiten met vader en kind wordt gesold. Rochelle moet zich zeer ernstig in de steek gelaten voelen door alles en iedereen. Van vader weten wij dat hij dit zeker zo ervaart.

Feitelijk zijn wij er getuige van hoe zowel kind als vader in hoog tempo moedwillig de vernieling in worden geholpen.

Aanstaande donderdag zal de meervoudige Kamer te Dordrecht beslissen wat er nu met Rochelle zal gebeuren. 

Wij beschuldigen de kinderrechter, Jeugdzorg, de Voogdijvereniging, Professor Wolters en de minister van Justitie daarom van het plegen van misdaad in vereniging. Iedereen dekt daar elkaar met maar één doel: de medeverantwoordelijkheid van de Staat voor de moord op Rowena ontlopen. Dat haar zusje en de vader van deze twee meisjes ook nog geslachtofferd moeten worden voordat dat doel is bereikt, daar bekommert een bureaucratie zich niet om. Het enige dat telt is de onfeilbaarheid van het systeem, en dat telt des te harder zodra weer eens gebleken is dat het systeem niet alleen feilbaar is, maar zelfs tot moord op onschuldige kinderen leidt, onder het wakend oog van de politie en de raad voor de kinderbescherming.

Reacties (0)