De kinderen Tim (11), Constance (9) en Philippe (6) Warenberg zijn sinds vandaag met hun vader, de concertpianist Alexander Warenberg, ondergedoken voor de kinderbescherming.
De kinderen verblijven al anderhalf jaar tegen hun zin bij hun moeder, die hen heeft ontvoerd uit hun ouderlijk huis in Hamont (België). Moeder trok met de kinderen in bij haar ouders in Nederland. Zij intimideerde de kinderen stelselmatig en ook werden zij mishandeld.

In juni 2001 gelastte de kinderrechter een onderzoek naar de situatie van de kinderen, Gedurende het onderzoek werd de kinderen ieder contact met hun vader verboden; een volstrekt idiote maatregel zonder enige rechtsgrond, en daarom in strijd met het Europees Verdrag.

Het onderzoek door de Raad voor de Kinderbescherming was vijf maanden later nog niet opgestart.

Intussen waren door SOS Papa twee meldingen van kindermishandeling bij het AMK Haaglanden gedaan, nadat de kinderen zelf contact met ons hadden opgenomen en ons over hun ervaringen hadden verteld. Het AMK deed echter niets met deze meldingen omdat de raad voor de kinderbescherming in opdracht van de rechter een onderzoek deed. Maar de raad deed dat onderzoek helemaal niet.

SOS Papa heeft daarop begin december 2001 de Staat een kort-geding aangezegd, omdat de situatie van de kinderen niet meer houdbaar was. Dat is nu een jaar geleden. De staatssecretaris van Justitie reageerde direct op onze aanzegging: het raadsonderzoek zou onverwijld aanvangen.

Toch is daar pas in januari 2002 mee begonnen. De kinderen zijn door een mevrouw van de Raad voor de Kinderbescherming gehoord in bijzijn van moeder, zodat zij niets durfden te zeggen uit angst voor repercussies. Hun vader hadden zij toen al tien maanden niet meer gezien.

Uiteindelijk vond pas in juni 2002 de volgende zitting plaats, precies een jaar nadat de kinderrechter opdracht had gegeven voor een onderzoek waarover de raad maximaal 13 weken mag doen. De rechter zei daar als gebruikelijk niets van en ook nu werden de kinderen door de rechter niet gehoord. Wel mochten de kinderen eenmaal per veertien dagen naar hun vader en hun ouderlijk huis in Hamont terug. Verder zou de raad tussen de ouders “een bemiddeling” opstarten.

Ook nu weer deed de raad na de zitting niets. Pas na de uitoefening van de nodige druk van onze kant stelde de raad na drie maanden dan eindelijk een bemiddelaar voor. Deze wilde ook met de kinderen spreken waarna moeder iedere verdere medewerking weigerde.

De situatie van de kinderen bij moeder was intussen nog zodanig verslechterd dat zij na hun weekend omgang met vader beslist niet meer naar moeder terug wilden. Vader had daardoor steeds grotere moeite de kinderen nog zo ver te krijgen. Uiteindelijk weigerden de kinderen op 15 december jongstleden pertinent nog naar moeder terug te keren. De kinderen willen zonder uitstel definitief terug naar hun vader en ouderlijk huis, en terug naar hun oude school, die bereid is hen direct na de kerstvakantie weer op te nemen.

De moeder spande vervolgens op 16 december een kort-geding aan tegen vader. Wat geen enkele vader in ons land ooit zal lukken, gebeurt wel direct als een moeder daar om vraagt: een zitting binnen 48 uur, op 18 december ‘smorgens, met de eis om de kinderen terstond aan moeder over te dragen op straffe van een dwangsom van 5000 euro per dag.

Hoewel vaders advocaat op de zittingsdag al twee andere zittingen had, vond de rechter het niet nodig daar rekening mee te houden, zodat vader zonder advocaat moest verschijnen. En een zitting vond inhoudelijk ook al niet plaats, omdat de rechter de vader binnen enkele minuten toesnauwde dat de dwangsom wat hem betreft honderd keer hoger mocht zijn. Vader werd niet aan het woord gelaten om de situatie van zijn kinderen uiteen te zetten en stond binnen tien minuten al weer buiten het gerechtsgebouw. Ook het verzoek aan de rechtbank om de kinderen nu eindelijk dan toch eens zelf te horen werd door de rechter afgebekt.

Vader Warenberg heeft na deze schertsvertoning zijn kinderen verteld dat zij nog dezelfde dag naar moeder terug moesten. “Dan spring ik uit het raam, papa”, zei de één. “Papa, kunnen wij niet naar ander land toe waar wij wel gelukkig mogen zijn?”, vroeg een ander.

Tijdens deze kerstdagen zijn de drie kinderen en hun vader dus ondergedoken. De kinderen hebben ons gezegd dat zij pas weer uit hun schuilplaats tevoorschijn willen komen als zij de garantie krijgen dat ze definitief naar hun school in Hamont terug kunnen, weer viool mogen spelen, weer op balletles kunnen, niet op zolder worden opgesloten, naar een dokter kunnen als ze ziek zijn en niet meer bij moeder in een vervuild huis hoeven te wonen waar zij iedere normale verzorging ontberen en ‘smorgens zelf maar moeten zien hoe zij naar school komen.

Een dag na het kort geding heeft de raad voorgesteld de kinderen bij moeder te voorzien van een toeziend voogd, conform het bekende raads-motto ‘vaders bestaan niet, maar onze voogden wel’.

Vader Warenberg is een bekend concertpianist. Hij heeft het ouderlijk gezag en hij heeft grotendeels de zorg voor de kinderen gehad omdat moeder symptomen toont van een ernstige, ongeneeslijke ziekte. De raad heeft ook naar die omstandgheden binnen deze familie geen enkel onderzoek willen doen. Het bord voor de deur luidt wel “Raad voor de Kinderbescherming” maar daar binnen streeft men maar één ding na: moederbescherming.

Het betreft hier dezelfde Raadsvestiging die enkele dagen geleden is veroordeeld door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, wegens grove nalatigheid in een soortgelijke zaak. Het is ook dezelfde raadsvestiging die het onderzoek naar Rochelle Rikkers door malversaties heeft laten ontsporen, zodat dat kind ten onrechte nog steeds in een psychiatrische inrichting zit terwijl zij al een jaar geleden niets anders wilde dan gewoon bij haar vader blijven. En het is dezelfde raadsvestiging die Isabelle en Caressa Antonissen moedwillig en langdurig bij hun moeder aan hun lot over heeft gelaten, waar ook deze meisjes werden mishandeld. Pas nadat Caressa en Isabelle zeer onlangs samen met hun vader bijna twee maanden lang voor Justitie en raad onderdoken, kwam de raad en in diens kielzog de kinderrechter dan toch nog tot het inzicht dat hun verblijf bij moeder toch niet zo’n goed idee was geweest, zodat zij niet naar moeder terug hoeven. 

Zolang de raad voor de kinderbescherming vaders niet als volwaardig ouders erkent en zolang de kinderrechters die mensonterende instelling blijven dekken met vonnissen die niets met het recht van doen hebben, zolang zullen in ons land vele kinderen daarvan de dupe blijven worden. De kinderen Warenberg verheffen daartegen hun stem. Zij smeken om zelf gehoord te worden, maar tot nu toe heeft nog niemand bij Justitie naar hen willen luisteren.

Wie zich over deze zaak met journalistieke vragen richt tot dhr. Van Egmond, de directeur van de betrokken raadsvestiging in Rotterdam, zal als standaard antwoord krijgen dat geen commentaar wordt verstrekt vanwege “de privacy van betrokkenen”. Met dat antwoord dekt de raad haar nalatigheid en vooringenomenheid al vele jaren af en kunnen de media én het parlement fluiten naar iedere democratische controle op wat zich werkelijk bij de raad voor de kinderbescherming afspeelt.

Wij wegen de privacy van betrokkenen af tegen het publiek belang dat is gemoeid bij openbaarheid over de schandelijke werkwijze van raad en kinderrechter en de ernstige gevolgen die dat voor de betrokken kinderen heeft. Waar minister Donner de pers vorige week zwaar kapittelde omdat de media naar zijn mening het belang van kinderen schaden door over hun situatie te publiceren, zijn wij van mening dat iedere aandacht van de media voor ieder kind in nood dat kind daadwerkelijk helpt.. De minister en zijn raad voor de kinderbescherming interesseren zich met hun verkapte persbreidel helemaal niet voor het lot van individuele kinderen. Het enige dat voor hen telt is dat de incompetentie van Justitie zo weinig mogelijk aan het licht zal treden, met nog meer schade aan nog meer kinderen tot gevolg. Wij blijven deze kinderen dus met naam en toenaam noemen en hopen dat u dat ook blijft doen.