Het gezin van dhr. A wordt onderzocht door de raad voor de kinderbescherming te Rotterdam. Het onderzoek duurt langer dan een jaar. De uitkomst is dat de kinderen vaker bij hun vader dienen te zijn.
Moeder beklaagt zich over de raadsonderzoeker bij de directeur, dhr. Van Egmond. Deze hoort geen van de betrokkenen, noch intern, noch extern maar besluit wel op eigen houtje het raadsadvies in te trekken.

Vader A. dient daarover een klacht in bij de externe klachtencommissie, die vervolgens onomwonden stelt dat dhr. Van Egmond onjuist heeft gehandeld.

Stuurt Van Egmond vervolgens alsnog het gereed zijnde raadsadvies naar de rechtbank? Nee, hij negeert het oordeel van de klachtencommissie volledig en stelt binnen twee weken in eigen beheer – en in strijd met zo'n beetje alles dat Normen 2000 ook aan hem als raadsdirecteur oplegt – een nieuw en nu volstrekt bizar raadsadvies op, dat hij aan de rechtbank zendt, zonder uiteraard dat hoogstpersoonlijk 'raadsadvies' aan vader A. voor te leggen, zodat deze de wettelijk gewaarborgde mogelijkheid van reageren wordt onthouden. Bovendien doet hij er een brief aan de rechtbank bij, waarin hij een volstrekt onjuiste weergave verstrekt van het oordeel van de klachtencommissie. Ook verlaagt hij zich door vader A. in deze brief nog persoonlijk een paar trappen na te geven.

Vader A. dient hierover terstond een tweede klacht in bij de externe klachtencommissie. Ditmaal wordt de commissie voorgezeten door rechter Moolenburgh-Pelser (dezelfde die Rochelle Rikkers en haar vader met haar slaafse houding jegens Raad en Jeugdzorg de vernieling in hielp). Mevr. Moolenburgh-Pelser is van mening dat het klachtreglement niet deugt en weigert de klacht van vader A. te behandelen. Dat moet in haar optiek de hoofddirecteur van de raad maar doen, tegen alle reglementen in.

Deze hoofddirecteur krijgt spoedig daarna een hartaanval. In zijn plaats wordt benoemd..... dhr. Van Egmond, die kennelijk aldus een klacht tegen zichzelf mag afhandelen.

Bij de Raad wordt ingezien dat dit al te dol is. Men pleegt overleg met het ministerie en besluit dan in zijn oneindige wijsheid dat een ondergeschikte van dhr. Van Egmond, dhr. Pasman (directeur raadsvestiging Zutphen) de tweede klacht tegen van Egmond mag afhandelen.

Ergo: een directeur van de raad voor de kinderbescherming gaat ernstig over de schreef en geeft er bovendien blijk van lak te hebben aan het oordeel van de externe klachtencommissie. Deze directeur wordt vervolgens benoemd tot plaatsvervangend hoofddirecteur, gezien zijn bewezen kwaliteit in het belazeren van cliënten en rechters. 
De 'onafhankelijke' klachtencommissie weigert vervolgens een oordeel uit te spreken over het feit dat de man ook lak heeft aan het oordeel van klachtencommissies. Men doet dat door het (de commissie bindend) klachtreglement opzij te schuiven volgens welke men zelf zou dienen te handelen en oordelen.

U weet nu wie hoofddirecteur van de raad voor de kinderbescherming is geworden, hoe hij denkt over de 'Normen 2000' waar iedere raadsmedewerker aan is gehouden, en op welke wijze de 'onafhankelijke' klachtencommissie hem in het zadel houdt.
Ook weet u nu dat 'cliënten' van de raad als het er op aankomt anno 2003 nog steeds geen enkele rechtspositie hebben.

Wij hebben de minister van justitie verzocht middels een persoonlijke aanwijzing de rechtspositie van cliënten van de raad voor de kinderbescherming alsnog te waarborgen (klik hier). Lukt hem dat niet, dan zullen wij de Tweede Kamer verzoeken bij de raad voor de moederbescherming nu eindelijk eens schoon schip te maken, zodat men daar eindelijk eens aanvangt met zijn wettelijke taak: kinderbescherming.

01-08-2003
Minister verzoekt klachtencommissie de klacht tegen dhr. Van Egmond alsnog te behandelen

In een rechtstreeks schrijven gericht aan de klachtencommissie heeft minister Donner op 25 juli 2003 de externe klachtencommissie van de Raad verzocht alsnog over te gaan tot een spoedige behandeling van de klacht tegen dhr. Van Egmond.
(klik hier voor het vervolg)