Het is de arrogantie ten top van deze minister die dit probleem niet wil aanpakken. wellicht strekt het tot de aanbeveling om de media (actief)op te zoeken en deze zaken aan de orde te stellen. Een programma als Nova zou hier wel iets mee kunnen.

succes.

Giorno

Geplaatst door: gio42 op 30 mei 2004, 23:46

Voor alle duidelijkheid: de kinderen zijn in 1ste instantie door de rechtbank toegewezen aan de moeder, nadat de vader voor de 2de keer de omgangsregeling had geschonden en de kinderen niet terug had gebracht. De vader heeft deze uitspraak van de rechter aan z'n laars gelapt en vervolgens de kinderen ontvoerd naar Belgie. Helaas zit de Europeese wetgeving zo in elkaar dat de Nederlandse politie de kinderen niet kon terughalen. Vervolgens is er een verzoek ingediend door de Nederlandse Justitie bij het Belgische Hof om de kinderen terug te sturen. Dit leek succes te hebben. Echter, via wel ingelichte bronnen bestond hierdoor het gevaar dat de vader de kinderen opnieuw zou ontvoeren om aan de uitspraak van het Belgische Hof te ontsnappen, en dit keer naar een land waar geen uitleveringsverdrag mee bestaat. Daarom heeft de moeder besloten tot deze daad.
Natuurlijk is het een afschuwlijke manier om je kinderen zo terug te moeten halen. Echter, er was een groot gevaar dat zij haar kinderen nooit meer zou zien ....

Geplaatst door: vriend familie op 03 september 2004, 18:14

In reactie op vriend van de familie:

Alle berichtgevingen in de media bij elkaar genomen meen ik op te maken dat beide ouders belast waren met het gezag, dat er sprake was van gezamenlijk gezag. Voorts blijkt uit een deel van die berichten en hetgeen u hier schrijft dat de kinderen bij voorlopige voorziening als gewone verblijfplaats die van moeder hadden toegewezen gekregen. Ze woonden bij moeder in Nederland kortom. Dat was hun normale verblijfplaats. Totdat vader ze wederrechtelijk bij zich hield in Belgie. Waarmee hij het Haagse verdrag inzake de ontvoering van kinderen schond. Want blijkens dat verdrag mocht hij hiertoe onder deze omstandigheden helemaal niet overgaan.

Maar moeder (en kinderen) had(den) aan dat feit erg weinig. Het recht je zijde hebben is prettig. Maar om dat recht te effectueren moest er in deze een ingewikkelde en langdurige procedure worden doorlopen. Bovendien waren er kennelijk aanwijzingen dat vader de uitkomst daarvan niet zou afwachten maar met de kinderen onder de arm verder zou trekken. Weg van moeder, ingewikkelde verdragen en procedures. Gezien zijn eerdere acties niet echt verrassend natuurlijk. Dus haalde moeder de kinderen, met hulp van anderen, weer terug naar Nederland. Om die situatie te voorkomen.

Vervolgens deed zich een nieuw probleem voor. Weliswaar had vader de kinderen dus eigenlijk i.z.v. het verdrag ontvoerd, maar door nu eigen richting te plegen deed moeder mogelijk hetzelfde. Vader had immers net als zij het gezag (gezamenlijk gezag) en de kinderen hadden nu al enige tijd, kortom onmiddelijk voor de 'terughaal actie, 'hun 'gewone' verblijfplaats in Belgie. Is daarmee opnieuw voldaan aan de vereisten van ontvoering in het Verdrag? Kortom, zijn de kinderen nu tweemaal ontvoerd, éérst door vader en later door moeder? Kan dat, kinderen die ontvoerd worden en dan het herstellen van die situatie opnieuw ontvoering noemen? Een dilemma.

Moeder is niet in staat van beschuldiging gesteld, terecht lijkt mij gezien de omstandigheden. Maar de 'kidhunter' die haar hielp bij de uitvoering dus kennelijk wel. Beschuldigd zijn is niet hetzelfde als veroordeeld worden dus blijft het nog even afwachten wat het recht hier nou uiteindelijk van weet te maken.

Afgezien van de ontvoeringsvraag kun je je wel afvragen of hetgeen moeder deed misschien niet de meest wenselijke manier van handelen is, of de belangen van de kinderen bij deze wel zeer stevige aanpak het meest waren gediend. Die vraag kan enkel beantwoord worden aan de hand van de feiten. Indien niet ingrijpen door moeder ernstiger gevolgen zou hebben gehad voor de kinderen dan deze 'terughaal actie' dan valt er weinig kwaads van te zeggen.

De rechter heeft de kinderen nu aan vader toegewezen. Hoe nu het gezag is geregeld wordt mij uit de verhalen niet duidelijk (eenhoofdig gezag voor vader, of toch nog steeds gezamenlijk gezag?). Waarom de rechter tot toewijzing van in elk geval het feitelijk verblijf van de kinderen bij vader is gekomen wordt in de stukjes op deze site ook niet duidelijk.

Wel wordt er door SOS-Papa gesuggereerd dat moeder een zieke, gestoorde vrouw is die haar kinderen verwaarloosde, zij is slecht en vader is geweldig. Meestal liggen de zaken wat minder zwart wit' en zonder bewijs voor dergelijke stellingen lijkt mij dat dit soort verhalen kant noch wal raakt. Wat de rechter tot dit besluit heeft bewogen zou ik graag nog eens vernemen. Mogelijk heeft moeder's 'terughaal actie' haar positie geen goed gedaan, hoe begrijpelijk die actie misschien ook eigenlijk zou kunnen zijn.

Ik ben in elk geval benieuwd naar die uitspraak, als ook naar de uitkomst van de zaak m.b.t. de Kidhunter.

Geplaatst door: Zoe op 09 oktober 2004, 17:08

In reactie op Zoe:
1. De kindeen verbleven legaal bij hun vader aangezien de door de rechtbank benoemde voogd zulks had bepaald.
2. De moeder zag de kinderen nog daags voor hun kidnap maar repte toen niet van de ontvoering die de volgende dag zou plaatsvinden.
3. De moeder was uiteraard op de hoogte van hetgeen de voogd in het belang van de kinderen had besloten. Vanwege haar geestelijke toestand maakte zij echter maanden achtereen haar post niet open.
4. Ergo: de facto en de jure was sprake van ontvoering onder lijfsdwang.

Geplaatst door: SOS Papa op 11 oktober 2004, 00:03