Samenleven met je kinderen is je onmogelijk gemaakt. 1x per 14 dgn is geen samenleven, dat is op visite komen. Je omgangsregeling wordt getraineerd. Je kind krijgt een andere acheternaam dan de jouwe. Zo wordt je onzichtbaar gemaakt. Als je dan, uitgezonderd de te betalen alimentatie , toch onzichtbaar gemaakt bent, neem dan zelf ook een andere achternaam aan en wordt daadwerklijke onzichtbaar, in ieder geval in dit door "zwakzinnigen" bestuurde land.

Geplaatst door: Arturo di Gallo op 20 maart 2004, 21:07

"Al heeft eerdaags je kind een andere naam,
het droeg je naam vanaf de kraam. "

Je zou er cynisch van worden. We geraken stteds meer, "van de regen in de drup."

Dick Vermaas.

Ps. wat goed nieuws; mijn kinderen wonen in de VS, alwaar een onderzoek is gestart naar PAS bij de kinderen. In de VS valt dit onder "child abuse."

Geplaatst door: Dick Vermaas op 21 maart 2004, 09:24

Boris Dittrich (D'66) schrijft SOS Papa:
D66 is het eens met de versoepeling van het achternaamsrecht. Kinderen vanaf 12 jaar krijgen een grotere keuzevrijheid.
Het kind bepaalt zelf welke naam bij zijn of haar identiteit hoort. Overigens is het ook gemakkelijker om later de achternaam weer terug te veranderen, wanneer het kind dat na meerderjarig geworden te zijn zou wensen.

De achternaam wordt niet meer beschouwd als eigendom van de naamgever, maar van degene die de naam draagt. 

Met vriendelijke groet,
Boris Dittrich

Geplaatst door: op 21 maart 2004, 11:17

"Het kind bepaalt zelf welke naam bij zijn of haar identiteit hoort".

Tsjongejonge.... je moet toch wel ongelooflijk naief zijn om dit uit de pen te krijgen.

Geplaatst door: Elco op 21 maart 2004, 11:20

En dit is wat de minister er zelf over schrijft aan de Tweede Kamer:

Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal

Den Haag, 4 maart 2003

In antwoord op de brief van de vaste commissie voor Justitie van 21 maart 2002, met bovenvermeld kenmerknummer, deel ik u het volgende mede.

De beantwoording van de brief is helaas aanzienlijk vertraagd. Ik bied u hiervoor mijn verontschuldiging aan. U verzoekt om het regeringsstandpunt ten aanzien van het onderzoek ‘Geslachtsnaamswijziging na incest’ van het Clara Wichmann Instituut in samenwerking met Slachtofferhulp Nederland, uitgevoerd door de Wetenschapswinkel Rechten van de Universiteit Utrecht.

In het Burgerlijk Wetboek is geregeld dat de geslachtsnaam van een persoon op zijn verzoek kan worden gewijzigd. Wijziging geschiedt na voordracht van de Minister van Justitie bij Koninklijk Besluit. De gronden waarop dit verzoek kan worden toegewezen zijn neergelegd in het Besluit van 6 oktober 1997, houdende regels voor geslachtsnaamswijziging (Stb. 463, laatstelijk gewijzigd bij besluit van 29 oktober 2002, Stb. 531).

Slachtoffers van incest kunnen een beroep doen op een in genoemd besluit opgenomen hardheidsclausule; alsdan moet door de verzoeker worden aangetoond dat door het achterwege blijven van de geslachtsnaamswijziging zijn geestelijke of lichamelijke gezondheid in ernstige mate wordt geschaad (‘psychische hinder’).

In het rapport ‘Geslachtsnaamswijziging na incest’ wordt een aantal knelpunten gesignaleerd met betrekking tot het beroep op deze hardheidsclausule. Om de knelpunten bij een beroep op de hardheidsclausule op te lossen, wordt in het rapport vervolgens een aantal aanbevelingen gedaan.

Ik heb met belangstelling kennis genomen van de knelpunten en aanbevelingen. In dit verband kan ik u melden dat Geslachtsnaamswijziging reeds enige tijd onderwerp van een project is, met als doelstelling - kort gezegd - het naamswijzigingsproces efficiënter in te richten en de doorlooptijden te bekorten. Daarnaast is het streven te komen tot een betere beheersing van het werkproces (beleid voor bijzondere gevallen) en een algehele kwaliteitsverbetering van de procedure. Hierbij wordt onderscheid gemaakt worden tussen proces en inhoud. Veel van de procesmatige en de inhoudelijke knelpunten die door het Clara Wichmann Instituut in zijn rapport 'Geslachtsnaamswijziging na incest' gesignaleerd zijn, waren reeds op het ministerie onderkend.

Feitelijke invoering van een kwalitatief verbeterd werkproces zal naar verwachting medio 2003 kunnen plaatsvinden.

Een groot deel van de knelpunten, punten die kritiek bevatten op de uitvoering en kritiek die direct de positie van de incestslachtoffers raakt, zal dan zijn opgelost.

Een belangrijk punt dat in het rapport wordt genoemd is het volgende. Op verschillende plaatsen komt kritiek voor op het horen en informeren van belanghebbenden. Volgens het rapport wordt er te vaak ten onrechte van uit gegaan dat er een hoor- en informatieplicht bestaat.

In dit verband wil ik er graag nogmaals op wijzen dat deze procedure wordt beheerst door de Algemene wet bestuursrecht. Directe familie is belanghebbende; dit is een feitelijke constatering. Het is daarbij niet relevant of de verzoeker van naamswijziging nog wel, of niet meer een gezinsband met de ouders onderhoudt. De Algemene wet bestuursrecht geeft echter ook ruimte om belanghebbenden afzonderlijk te horen. In het thans te ontwikkelen voorlichtingsmateriaal zal meer aandacht worden besteed aan hetgeen de Algemene wet bestuursrecht hierover (dwingend) regelt.

Ik noem voorts nog een paar voorbeelden uit het rapport:

Waar het bij naamswijziging in deze gevallen om gaat is dat pyschische hinder moet worden aangetoond. Het rapport van een gedragskundige kán een manier zijn, maar bijvoorbeeld een bewijs van een veroordeling wegens incest van de vader van het slachtoffer zou dat ook kunnen zijn. In de uitvoeringspraktijk van de naamswijziging geeft men zich er altijd al rekenschap van dat een rapport van een gedragskundige slechts een middel is en geen doel en dat het niet in alle gevallen noodzakelijk is een dergelijk rapport te verlangen. Als de aanvrager met een bewijs van veroordeling komt, hoeft geen psychiatrisch rapport overhandigd te worden, maar wordt ‘ambtshalve’ psychische hinder aangenomen.

Een meer algemeen punt is dat er kennelijk nogal wat onduidelijkheid bestaat bij de verschillende partijen en actoren in het naamswijzigingsproces. Daarom is onderdeel van genoemd project het treffen van de volgende maatregelen:

- Het opstellen van nieuwe en duidelijker (standaard)formulieren en betere voorlichting richting burgers;

- Het verbeteren van het informatiserings- en automatiseringssysteem bij de uitvoerende dienst van mijn ministerie, waardoor behandeltijdwinst is te boeken.

Resumerend wil ik stellen dat geslachtsnaamswijziging een onderwerp is dat, mede naar aanleiding van het onderhavige rapport, op het moment volop de aandacht krijgt binnen mijn ministerie.

Andere onderwerpen op het terrein van de geslachtsnaamswijziging waarnaar gekeken wordt zijn naamswijziging voor minderjarigen, de consequenties die eventueel getrokken moeten worden uit de evaluatie van de in 1997 in de wet opgenomen mogelijkheid om de achternaam van de kinderen te kiezen en de legeskosten voor naamswijziging.

In de loop van dit jaar zal ik uw Kamer een brief sturen waarin ik inzicht geef in de voortgang van dit traject.

De Minister van Justitie,
J. P.H. Donner

Geplaatst door: SOS-Papa op 21 maart 2004, 12:29

Boris mist het contact met de werkelijkheid van het huidige familieleven ("gezinsleven" zegt het CDA). Moeders ontvaderen massaal babies, peuters of kleuters (een per uur) vaak total of minstens op termijn ("omgang" heet dat in de wet), vervolgens worden vaders vervangen door de verse sekspartners ("stiefvader" of "vriendin") van moeders. Met 12 jaar wordt het kind gevraagd welke achternaam hij kiest. Weer een volgende stap op weg naar de vaderloze samenleving. Succes ermee Boris.

Geplaatst door: vadervan5 op 22 maart 2004, 15:26

Tja, nog een middel in de verbeten strijd voor racuneuze moeders. Die weten dondersgoed dat het een vernederingsdaad naar vaders is.

Er wordt dus geen rekening gehouden met kinderen die onder de indoctrinerende invloed van hun moeder geen eigen identiteit ontwikkelen en dan tekenen voor naamswijziging.

Praktijkvoorbeeld:
Mijn stiefdochter tekende twee jaar geleden ook voor naamswijziging. Onder druk van haar moeder wel te verstaan, nog wel stiekum in de gesloten justitiele jeugdinrichting waar zij op last van de kinderrechter en tegen de zin van moeder geplaatst was. Maar ja, pa had hier zijn medewerking aan verleend om zo zijn dochter te beschermen tegen alle negatieve invloed om haar heen, dus daar moest natuurlijk weer wraak op worden genomen.
Het is dat dochterlief dit later aan de groepsleiding bekende en vanwege de dwang jeugdzorg een negatief advies gaf, maar toch pa kreeg dus wel het verzoek per post thuisgestuurd en moest daar dus wel bezwaar tegen indienen.

Zolang dit soort situaties zich nog steeds te veel voordoen, is het niet best dat de regelgeving versoepeld wordt. Wellicht een beste regel in ideale situaties, maar die zijn na een scheiding meestal ver zoek. En laat naamswijzingen zich nou net voordoen na scheidingen!

Geplaatst door: op 22 maart 2004, 20:21

Wanneer wordt ons rechtsysteem aangepast zodat niet alleen de vrouw het recht aan haar kant heeft???
Het is te belachelijk voor woorden wat hier in dit land kan. Ik ben mijn huis uitgezet, betaal inmiddels zwaar aan mijn vrouw en als ik mij als een onderdanig klein mannetje opstel mag ik de kinderen even zien. Maar owee,als ik toch durf te vragen hoe nu verder? Haar grijns zegt datgene wat ze doet: ik zal niet rusten voordat jij kapot bent!
Ik geloof het gewoon niet!!
Bas van B

Geplaatst door: Bas van Balken op 15 april 2004, 17:50

Langs deze weg wil ik graag een korte reactie geven op het recht van een kind om de achternaam te wijzigen. of het omgangsrecht zoals het nu word besproken in de kamer met dwang dmv korten op kinderbijslag.
Het lijkt erop dat we willen dat er maar een standaard situatie is voor ieder gebroken gezin.
Als het voor het kind beter is om de achternaam te wijzigen moet dat kunnen en geloof me uit ervaring weet ik dat daar lang en breed over word nagedacht en goed wordt bekeken of het inderdaad beter is voor het betreffende kind.
En wie zijn wij om te bepalen met welke naam een kind gelukkig is, het blijft ongeacht de achternaam jouw kind.
Helaas reageren ouders vaak uit emotie en verdriet en kunnen dan niet meer objectief kijken naar wat goed is voor het kind. Een band met beide ouders is belangrijk maar niet ten koste van een kind. En dit is per kind/gezin verschillend. Dwang dmv financiele sancties helpt niet want een ouder die overtuigd is van zijn/haar gelijk zal dat niet deren. De kinderen zullen er wel de dupe van worden.
Zoveel mensen zoveel veschillende verhalen.
En natuurlijk gebeuren er dingen die niet door de beugel kunnen met betrekking tot de omgang maar een kind dat echt niet wil kan je niet dwingen dat lijd tot grote emotionele schade.
Beter is het om de opvang van net gescheiden gezinnen goed te regelen (en die is er nu niet of nauwelijks en als die er al is veels te laat) om problemen te voorkomen en laten we in hemelsnaam als volwassenen onze eigen prioriteiten op zij zetten in het belang van het kind ook als dat betekend dat tijdelijk of voor altijd een band met een van de ouders verbroken wordt. een kind hebben is een gunst geen recht

Geplaatst door: een moeder op 27 april 2004, 09:45

Heb net via internet vernomen dat ook mijn ex, de namen van de kinderen heeft veranderd...dit is toch te belachelijk voor woorden dat dit mogelijk is in Nederland!!! Waar zijn ze nou eigenlijk mee bezig?!?! Een kind van 12, die zelf mag beslissen welke achternaam hij of zij wil dragen...ZOT3...!!!
Ga hier echt wel werk van maken en dit zal zeer zeker maatschappelijke problemen met zich meebrengen...en bedankt Boris!!!

Geplaatst door: Erik op 12 september 2004, 14:20

Dag mijn zoon,

Vandaag krijg je een andere achternaam. Ik heb het niet geweigerd: het is jouw keuze en die respecteer ik. Weet dat ik je vader zal blijven en dat, als je dat later wilt, je mijn/onze naam weer mag dragen. Ik hou van je, ook al draag je nu die andere naam. Je bent en blijft mijn zoon.
Ik hou van je.
Papa.

Geplaatst door: op 01 december 2004, 19:57

Grappig die boosheid om de achternaam bij vaders!
Moeders hakken al sinds mensheugenis met dit bijltje...
Is het niet meer dan billijk dat degene die het kind draagt en baart het haar naam geeft?
Is het niet logisch dat het kind de naam krijgt van degene bij wie het woont en die het verzorgt?

Geplaatst door: mam op 31 oktober 2005, 18:42

ik vind wel dat een kind zelf voor een naam mag kiezen, zinder dwang van een van beide ouders. Zelf denk ik er ook over na om de naam van mijn moeder te nemen, ok klinkt vreemd, omdat ik gewend ben dat ik de achternaam van mijn moeder heb. Mijn vader laat namelijk niks van zich horen:pas de laatste paar jaren op mijn verjaardag en toen mijn halfbroertje geboren was. Als een vader wil dat hij zijn kind kan zien en dat het zijn naam draagt vind ik dat de vader ook zijn verantwoordelijkheid neemt en dus alimentatie betaalt en zich aan de gemaakte afspraken moet houden. Natuurlijk moet ook de moeder zich aan de afspraken houden en haar verantwoordelijkheid nemen, het is echter de vader die meestal alimentatie moet betalen en het kind niet bij hem thuis heeft wonen.

Geplaatst door: meisje wier oouders zijn gescheiden op 05 december 2005, 17:45