Voorstellen voor het borgen van family life

Aan:
De minister van Justitie
De vaste Kamercommissie van Justitie

L.S.

Bij schrijven van 18 juni 2004 referentie 5291585/04/6 heeft de minister de Kamer geinformeerd over de mogelijkheden die de Staat zijns inziens heeft om rechtens toegekend family life ook afdwingbaar te maken, door te komen tot een adequate rechtshandhaving.

Dit vraagstuk raakt de kern van de rechtsstaat. Omdat de rechtshandhaving de afgelopen decennia heeft gefaald wanneer het family life tussen kinderen en hun vaders betrof, heeft de rechtspraak dienaangaande in de praktijk geen praktische betekenis. En omdat de rechtspraak geen betekenis heeft, doen kinderen en hun vaders tevergeefs een beroep op de wet. Zij zijn daarmee verworden tot de ondermensen van de samenleving, terwijl die wet nu juist een fundamenteel mensenrecht waarborgt.

Waar een politieke wil is, is een politieke weg. De verloedering van ons rechtssysteem ten aanzien van het mensenrecht family life is feitelijk veroorzaakt - en wordt in stand gehouden - door politieke onwil dan wel politieke onverschilligheid. 
Ideologisch behepte kinderrechters ("kinderzorg is vrouwenzorg") hebben daar evenzovele decennia lang dankbaar gebruik van gemaakt. Zij spraken conform art. 8 EVRM uit dat er omgang tussen kind en vader diende te heersen, doch zij weigerden vervolgens de bij wet verstrekte sanctiemiddelen toe te passen om hun eigen beschikkingen en vonnissen kracht bij te zetten. Daarmee hebben zij hun gezag als rechter zelf ernstig ondermijnd en het Europees Verdrag voor de rechten van de mens tot dode letter verklaard. Iedere vader weet thans dat hij binnen dat nationaal regime vogelvrij is. De wet benoemt zijn recht of family life maar de Staat belemmert vervolgens dat hij dat recht kunnen genieten. Voor zijn kinderen geldt precies hetzelfde.

De minister vervalt anno 2004 tot de aloude onzuivere redenering waarmee deze rechteloosheid wordt gerechtvaardigd. Deze drogredenering luidt (citaat minister):
"De effectuering van omgang is echter, zoals gezegd, een gecompliceerd vraagstuk. Dit komt omdat ‘omgang’ in het belang van het kind is, maar de ‘neveneffecten’ van de effectuering dit niet altijd zijn. Zo heeft het effectueren van de omgangsregeling met behulp van de sterke arm (politie) verstrekkende gevolgen voor een kind".
Tweede citaat minister: "Anderzijds kunnen deze maatregelen niet steeds worden afgedwongen, omdat de toepassing van dwang wordt begrensd door de rechten en belangen van betrokkenen, in het bijzonder die van het kind".

De politie in ons land toont bijna dagelijks aan dat de minister hier met twee maten meet. De 'sterke arm' treedt namelijk veelvuldig op zodra een vader ook maar een syllabe afwijkt van wat de aangifte doende moeder meent dat rechtens van kracht is (zonder dat daarnaar zorgvuldig onderzoek is gedaan). Kinderen worden te pas en te onpas door de politie van hun bed gelicht en door geuniformeerde agenten naar de moeder getransporteerd, desnoods om vijf uur in de ochtend. Als het gaat om moeders die verzoeken om rechtshandhaving, is werkelijk niets de politie te dol. Niemand rept dan van "verstrekkende gevolgen voor het kind". Indien evenwel een moeder een vonnis aan haar laars lapt, heet het jegens vader "een civiele kwestie waartegen wij als politie niets kunnen doen".
Louter als gevolg van die blind sexistische benadering kwam Rowena Rikkers aan haar einde, nadat zij door de politie tegen haar wil aan Mike J. werd overgedragen, ondanks het verzet van haar eigen vader en ondanks haar eigen hevige verzet. De Staat is zodoende door ernstige nalatigheid de facto medeplichtig geweest aan de dood van Rowena Rikkers.
Een verwante uitwas betreft de moeder die recent de kinderen Warenberg met hulp van een criminele bende op brute wijze ontvoerde maar nimmer door het OM is vervolgd. De minister wentelt zich jegens de vader in de meest kromme bochten om dit "te verklaren". Maar het valt helemaal niet te verklaren, aangezien een vader die conform beschikking zijn kinderen bij zich heeft wel direct wordt gearresteerd en vervolgd, indien moeder de politie daar (wederrechtelijk) om verzoekt.

Zo ziet u hoe de Nederlandse politie door riemen en ruiten gaat zodra een moeder ook maar een kik geeft en hoe weinig derhalve het antwoord van de minister aan de Kamer op de praktijk is geënt, als hij stelt "dat het effectueren van de omgangsregeling met behulp van de sterke arm (politie) verstrekkende gevolgen voor een kind kan hebben"  

Het betreft hier een zeer ernstige, want structurele misstand binnen de rechtsstaat. De kinderrechter heeft zichzelf gedegradeerd tot volstrekt gezagsloos, de politie tot een paard dat blind over de renbaan holt in de mening daarmee politiek correct te handelen. Vaders met het vonnis in de hand worden anno 2004 op het bureau nog steeds afgeserveerd als "civiele kwestie" en voor moeders zet men klakkeloos het zwaailicht aan. 
De minister is evenwel jurist. Indien een kinderrechter wat-dan-ook heeft bepaald, dan is dat geschied in het belang van het kind. Het gaat dan niet aan dat vonnis niet te executeren "omdat executie niet in het belang van het kind zou zijn". Toch is het deze drogreden die nu al decenia lang de rechtshandhaving en daarmee de rechtspraak van ieder (preventief) gezag ontdoet. Waarom betaalt de Staat al die kinderrechters en Raadsonderzoekers nog eigenlijk?    

Intussen heeft het Europees Hof bepaald dat de Staat is gehouden tot een uiterste inspanningsverplichting teneinde beschikkingen omtrent family life afdwingbaar te maken. Helaas bevat de brief van de minister aan de Kamer deze informatie niet. In plaats daarvan benadrukt de minister dat het Europees Hof van oordeel is "dat het aankomt op de medewerking van de betrokkenen". Deze medewerking is evenwel voor het Europees Hof qualitate qua niet relevant juist daar waar het Hof de inspanningsverplichting van de Staat zelf heeft benoemd.

De minister noemt SOS Papa in zijn schrijven met name doch verzuimt in zijn voorstellen aan de Kamer het enige voorstel te overwegen - laat staan mee te nemen - dat SOS Papa sinds 2000 aan Kabinet en Kamer heeft gedaan.

Dat enige en eenvoudige voorstel luidt: leg in de wet vast dat op overtreding van een beschikking of vonnis strekkend tot family life dezelfde sancties staan als op onttrekking aan het ouderlijk gezag. Alleen al de preventieve werking van deze wetsaanpassing zal in de meeste gevallen voldoende indruk maken. 

Naast dit eenvoudige voorstel voor wetsaanpassing heeft SOS Papa recent nog een zeer praktische suggestie gedaan: vertaal het in 2002 op basis van de opgebouwde jurisprudentie van het Europees Hof geheel vernieuwde en parlementair goedgekeurde Franse Familierecht in het Nederlands en breng deze in ons parlement in stemming. In Frankrijk hebben humanisten, juristen, rechtspsychologen, feministen en SOS Papa daarover uitgebreid hun zegje gedaan. Het politieke debat zinderde van intellectuele inbreng, binnen en buiten het parlement. Wij stellen voor het intellectuele denkwerk dat reeds in Frankrijk is verricht als uitgangspunt te nemen. Er is immers geen enkel verschil tussen de fundamentele rechten van kinderen en hun vaders in Frankrijk en Nederland en de jurisprudentie van het Europees Hof geldt net zo goed daar als hier. Maar hier begint de tijd inmiddels wel bijzonder te dringen en de bijdrage van onze minister smoort blijkens zijn brief ieder parlementair debat.

Citaat minister: "Ik verwacht dat met mijn voorstellen om de echtscheidingsprocedure te verbeteren, het opnemen van een plicht tot omgang, de inzet van mediation en de ontwikkeling van gemeentelijk beleid en jeugdzorg voor die gevallen dat het geïndiceerd is, aanzienlijke verbeteringen kunnen worden gerealiseerd. Deze maatregelen bevorderen de effectuering van omgang en zijn in het belang van het kind. Het is belangrijk dat dit meersporenbeleid wordt ingezet. De komende jaren zal moeten blijken of dit inderdaad voldoende is".