Interviewer: Oh, neem me niet kwalijk. Kohnstamm is emeritus...

Ja, dus, eh, eh, ik werk nog zeer actief... eh, hm, het is geen ruzie, want ik heb hem niet ontmoet... ehh, het is zo dat ik dat rapport heb gemaakt voor de raad, ik heb gevraagd... omdat er zo’n...zelfs voor mij verschrikkelijke dingen in stonden...gevraagd om dat niet ter beschikking te stellen van de advocaten... daar is een uitspraak over geweest van de rechtbank, sommige delen niet, enfin...

Dan op een gegegeven moment kom ik een briefje tegen van Kohnstamm, die sommeert mij bijna om mij te verantwoorden waarom dat ik verteld heb aan Rochelle dat de vader dood is.

Interviewer: Waarom is de vader of de advocaat van de vader dan naar hem toegestapt?

Nou ja, ze zoeken steun ergens en eh, een naam of zo, en zo werkt dat vaak. Ze denken dat ze met een naam alleen al verder komen. Nou en dan zie je de situatie onstaan dat hij, toevallig kreeg ik een briefje waarin hij dan, hoe heet het, eh, zegt eh, over dingen die ik gezegd heb. Hoe komt hij er aan vraag ik mij dan af. Aanklachtwaardig, aanklachtwaardig, enzovoorts.

Dus heel erg raar. Een collega die eh, in een moerassig probleemveld stapt waar die geen enkele kennis en kunde heeft en vervolgens ook een collega dus zeer oncollegiaal eh als het ware naar zijn beroepsorganisatie duwt voor een klacht. Waar ik niet koud of warm van wordt.

Dus dat is een beetje het probleem, hij geeft dan een rapport, en gaat dan, verschuilt zich achter de rug van zijn vrouw Rita Kohnstamm, een vrouw met grote verdiensten in de psychologie vooral, laten we zeggen publicaties ehh, Ouders Van Nu enzovoorts, grote waardering, helemaal geen punt, ook zij weet van dit veld zoals zich dat de laatste tien jaar ontwikkeld heeft eigenlijk heel weinig of niets.

Nou, waarom moet je dan je vrouw te hulp roepen als je een rapport voor de rechtbank schrijft? Dus ik was uitermate geschokt en ook zeer....verontrust, ik dacht wat is er toch godsnaam aan de hand. Bovendien komt er dan een conclusie uit, na anderhalkf uur contact, waar je schoenen van uitvallen en waar ik plaatsvervangende schaam heb en met mij een groot aantal mensen in de kinder en jeugdwereld zeggen wat is er in godsnaam met Kohnstamm aan de hand. Nou, dat is het probleem en dan vervolgens komt eh...

Interviewer: Dat wou ik u nou net vragen. Wat is er met Kohnstamm aan de hand? Wat kan zijn drijfveer zijn?

Nou, daar ga ik niet op in, daar heb ik wel ideeën over maar dat vind ik niet netjes, Ik ben op hem gesteld, dat klinkt misschien gek, en ik heb waardering voor hem,

Interviewer: Maar het is zijn vakgebied niet...

Nee, absoluut zijn vakgebied niet. En dat is ook algemeen bekend in Nederland. En ik vraag mij af hoe kan iemand met toch zo’n achtergrond en eruditie zich laten verleiden om daar in te stappen, nou daar kan je over fantaseren maar wat gebeurt er dan gisteren, ehh, stuk in de NRC, heel aardig stuk, en Kohnstamm die zegt dan, en dan vallen mijn schoenen ook uit, die zegt dan: Wolters is een traumatoloog, nou dat vind ik ook een woord daar moet je erg mee opppassen, en die ziet alleen maar trauma’s en die is blind en die is niet in staat om...

Interviewer: Ja, hij maakt uw hele vakgebied tot eh, ja, koestert de zwakke teveel, kind moet op eigen benen leren staan, traumatologen zien overaal een trauma en Wolters ook...

Vreselijk dat hij dat doet. Hij weet dat ik de afgelopen jaren een hele serie familiedoden en kindermoorden heb gedaan, nou, de meest vreselijke zaken, nou, dus er is helemaal niet van dat opgeklopte gedoe. Dat is één punt. En het tweede punt is dat hij ehh, niet weet, zo laat hij dan zien in die opmerking, dat mensen die in dít vak zitten juist geleerd hebben om heel behoedzaam en terughoudend te zijn en niet zomaar ergens een etiket op te plakken. Ik zeg heel vaak tegen mensen dat het trauma erg meevalt en dat eh, het kind niet getraumatiseerd is hoeft, als het over kinderen gaat, dat de ouders veel meer getraumatiseerd zijn, dus er is een hele behoedzame, dat doen al mijn collega’s in de klinische psychologie, terughoudende eh opstelling. En mijn naam ook in het vak, in het vak is, dat ik juist heel erg ehh

Interviewer: Juist niet overdrijf

Nee, ik houd niet van etiketteringsdrift zoals dat in de mode is, en ik ben erg tegen omdat, heb ik in mijn oratie al gezegd, het woord trauma is een modebegrip en iedereen gebruikt het begrip.

Maar als je er bij staat wanneer je vader je moeder dood schiet, in het bed, als kind, en je komt twee later, twee uur later ehh, onder het bloed nog, met je truitje aan bij mij in het ziekenhuis, ja, dan mag je wel van trauma spreken.

Over Rochelle wil ik het niet hebben, maar het is van een onnozelheid die niet te geloven is, wanneer je er van uit gaat zoals hij dan zegt, dat dit een aardig vrolijk functionerend kind is. Nou, ik heb eh, met mijn medewerkers, we hebben meer dan honderd uur aan dat onderzoek gewerkt, maar hij zegt nog veel meer, hij heeft anderhalf uur...

Interviewer: Maar hij zegt ook: ik heb met Rochelle, eh, mijn vrouw Rita heeft tekeningetjes gemaakt en gespeeld met Rochelle...

Anderhalf

Interviewer: Vrolijk kind !

Hij zegt: anderhalf uur, dat lees ik uit de krant, want ik praat niet, anderhalf uur zijn zij er mee bezig geweest. Nou het is een gossip, ’t is, ’t is...

Het is beschamend

Interviewer: Hoe heeft u het onderzoek gedaan? Want professor Kohnstamm suggereert ook eigenlijk een beetje, u heeft wat met een tante gesproken en die heeft misschien opgeklopte verhalen verteld...

In de krant, in de krant staan... halve waarheden en hele onwaarheden, het is een chaotische berichtgeving, iedereen plukt ergens wat vandaan.

Interviewer: Maar laten we het hebben over hoe het onderzoek door u wel is aangepakt.

Ja, de raad voor de kinderbescherming vraagt mij een onderzoek. Ik denk na, ik had die zaak natuurlijk wel gevolgd, en op een gegeven moment ehh, werd ik benaderd.

Toen heb ik gezegd: ja, op voorwaarde dat ik alles kan doen wat ik wil. Ik wil nooit beperkt worden door instanties, dat kan ik uitleggen, ehh, het komt regelmatig voor dat wij bij onderzoek van kinderen zeggen: er moet nu medisch onderzoek, ik werk in het WKZ werk, WKZ, UMC Utrecht, daar heb ik twee... dat betekent multidisciplinair onderzoek, je moet bij dit soort zaken en ook bij andere zaken, bij ontvoering bijvoorbeeld, moet je altijd de kinderarts laten kijken, eh, we hebben, regelmatig zien we, terwijl er geen directe aanleiding was, dat er sexueel misbruik was, of dat de oude botbreuken zijn die op foto’s gezien kunnen worden, dat de gyneacologen eh sexueel overdraagbare ziektes bij het kind aandragen, dus dat is routinemaatregel bij mij, die moet je doen als je ziet dat een kind uit een heel verschrikkelijke..

... We onderzoeken met een aantal mensen onder mijn leiding ehhh, we schakelen allerlei mensen in, stap voor stap ehh, natuurlijk ehh, heb je contact... ik raadpleeg collega’s, ik heb op een gegeven moment bij een beslissing moeten nemen, ehh, daar werd ik nu op aangeklaagd, ik vertel verder niet over de zaak, maar het stond in de krant dus mag ik het zeggen....

Interviewer: NRC Handelsblad van gisteren was dat, staat alles in.

Nou niet alles. Rowena is doodgemaakt. Nou, Rochelle wist dat zogenaamd niet. Dat is een hele discussie over... Ik heb het haar verteld nadat ik drie collega’s heb geraadpleegd die topmensen zijn.

Interviewer: U heeft verteld: ‘je zusje is dood’.

Ja, en.. ja, enzovoorts. Nou, ik ga verder niet door daarop, maar daar word ik dan op aangeklaagd. Nou, dit soort dwaasheden.

Stap voor stap overleg, zorgvuldig afwegen, onderzoek uitbreiden, maar ook beslissingen nemen. Soms moet je wel, want het zijn altijd kritische situaties, moet ik wel beslissingen nemen, want ik ben verantwoordelijk voor dat kind.

En dat heb ik ook in het contract met de aanvrager gezegd: wat ik vind wat er moet gebeuren met het kind, dat doe ik. En als jullie dat niet willen, zoek iemand anders.

Interviewer: Dus als er nu wordt gesuggereerd Wolters is slordig tewerk gegaan onzin.

Onzin? Schaamteloze insinuatie. Dit onderzoek is met grote degelijkheid vier weken lang gedaan. Ik heb gepraat met de moeder, drie ochtenden! Ik heb gepraat met de vader, heel kort. Ik heb gepraat met de huisarts, ik heb gepraat met de tante, ik heb met eh een serie collega’s gepraat. Er is medisch onzedaan door onze kinderarts, een zeer grondig onderzoek. Ik ben er zelf... nog tevreden over, ’t klinkt gek, de ontvangers, het is dan mijn professionele ambitie om een goed werkstuk af te leveren, maar bovendien als je zo’n kind ziet en je hebt in je werkkamer dan kan je niet anders, en de ontvangers zijn .... kritisch... de rechters zijn..... niet blij bij met een rapport van een psycholoog staan ze niet bij te juichen zeggen altijd het is goed of zo, heel lastig, en heel vervelend soms, nou, het is goed ontvangen. Dat is een toets voor mij. En er zijn andere toetsen geweest.

Interviewer: Al die stukken van deze week, tweede golf van publiciteit eigenlijk, komen ook doordat de rechter in Dordrecht besloten heeft dat ehh Rochelle in een psychiatrische Jeugdinrichting of een vergelijkbaar instituut geplaatst moet worden. Ehh, ja, daarvan zegt professor Kohnstamm: helemaal niet nodig: kan in de familiekring worden opgevangen. Gaat goed, ehhh,

Dat kan hij helemaal niet beoordelen.

Interviewer: Wat is uw eigen standpunt daarover? Bent u het eens met de uitspraak van de rechter, want daar is wel kritiek op gekomen van... moet Rochelle nou na alles wat ze heeft meegemaakt nou oook nog naar een psychiatrisch...

Nou, zonder in detail te treden, zonder in detail te treden, mijn eerste advies was, is overgenomen, en het heeft in de kranten gestaan anders zou ik het niet zeggen...

Interviewer: ook uitgelekt ...

...ook uitgelekt, ik heb gezegd...

Interviewer: Dat vind u erg hè, dat dit soort rapporten uitlekken...

Ik vind het verschrikkelijk, want, want, de pers moet goed geinformeerd zijn. Wat daar in staat brengt grote schade toe, verdere schade, aan het kind en de familie van alle betrokkenen. Ook aan de moeder, ook aan de opa en de oma. Dus: heel vreselijk. Maar om terug te komen op uw vraag...

Interviewer: Wat was uw advies toen?

Mijn advies was toen, en dat is bekend na hoe mag ik het zeggen, ik heb geadviseerd dit jonge kind, die zoveel heeft meegemaakt, nou, Kohnstamm weet misschien ééntiende, ehh, dat moet wat mij betreft naar een heel goed therapeutisch pleeggezin. Dat zijn zeer geselecteerde pleeggezinnen die zeer goed begeleid worden. En het kind moet individuele behandeling bij een speltherapeut krijgen en dan moet je kijken of dat... Want als je dat kind nu weer in een instelling, ja, ik heb zelf heel veel in ehhhh, allerlei instellingen gewerkt, geadviseerd, hele waardevolle dingen, maar tegelijkertijd hospitalisatie, dus, eh, het ontwikkelen van nieuwe symptomen, ligt om de hoek, dus ik was daar niet voor.

Interviewer: U heeft dus eigenlijk met Kohnstamm kritiek op de uitspraak van die rechter?

Nee, helemaal niet. Want.. Kohnstamm, Kohnstamm kan dat helemaal niet beoordelen, en Kohnstamm is...

Interviewer: Neeneenee, het gaat om uw standpunt.

Mijn standpunt is dat er nu een proces ontstaan is waarbij alle hulpverleners verlamd zijn. De raad voor de kinderbescherming en de andere mensen zijn gegijzeld door.. ik zal niet wie... eh, eh, noemen door wie, elke week rechtzaken, de systemen worden verlamd, ze kunen hun werk niet meer doen, zaak op zaak, het kost miljoenen.... denk ik. En dit gebeurt in Nederland en daarom ben ik zo kwaad en het kind dat verdwijnt helemaal naar de achtergrond waar het om gaat.

En...foutieve beslissingen worden afgedwongen door pathologische maatschappelijke processen waar allerlei mensen op een of andere manier belangen... najagen. Dat is het grote probleem.

Interviewer: Blijft de vraag, die uitspraak van die rechter in Dordrecht, van...ja, dat komt dus neer op niet naar een therapeutisch pleeggezin of een ander pleeggezin, maar in een inrichting...

Ja, daar ben ik het nu mee eens...

Interviewer: Na alle commotie moést het wel...

Nee, niet na alle commotie, maar daar zijn dingen gebeurd in die tussenfase, waardoor...

Nee, laat ik het zo zeggen: ik heb ehh, ik heb met heel veel geweldsituaties te maken, dan blijf ik algemener, eh, maar op een gegeven moment zie je dat pleeggezinnen bang worden om nog een pleegkind op te nemen, omdat ze denken wat gaat er nu gebeuren enzovoorts enzovoorts.

Nou en dan praat ik niet over Rochelle, maar dit is in het algemeen de situatie. En de rest moet u zelf maar invullen.

Interviewer: Nou ja, ze is echt een half jaar van hot naar her gesleurd, een vreselijk verhaal vind ik het, maar ze is ook tijdelijk in een...een pleeggezin in ... in Zeeland geweest al, en dat pleeggezin heeft na een paar weken gemeld: we kunnen dit niet aan, ze moet weer weg. Dus... is een pleeggezin wel de oplossing?

Ja, ja.... dat is een herhaling van een vraag...

Mijn advies was destijds: een goed therapeutisch pleeggezin...

Interviewer: Dat is gevolgd, dat advies...

Ja, nee, dat is niet gevolgd, want dat therapeutisch pleeggezin, toen was het al in een stadium van neergang, bij wijze van spreken, maatschappelijk, toen gebeurde er al zoveel, nou ja, dus ehhh, ja, dat is een heel grote, groot dilemma. Dus ik vind dat de rechter niet anders meer kon in de hele situatie.

Interviewer: Na alles wat er gebeurd is...

Na alles wat er gebeurd is.

Interviewer: Vindt u dat u in uw reputatie bent geschaad?

Nee, integendeel, nee, integendeel, integendeel. Ik ik ik vind ’t ehh ik sta, ik voel mij heel sterk, ik ben ook ehh, ik ik sta helemaal achter, en ik sta ook overigens open voor kritiek, maar mijn rapport is een... een uitstekend rapport en de mensen die kritiek uitoefenen zijn incompetent en zijn onverantwoord bezig. En als ze iets aan mij willen zeggen moeten ze mij bellen en moeten ze niet spelletjes spelen via de media om hun eigen... nou ja, waarom, ja, nou ja, ja, laat ik dat maar achterwege laten. Dus mijn reputatie is prima en die wordt misschien nog versterkt. Dus ik voel mij heel prima, en dat maakt mij ook verder helemaal niets uit. Maakt mij helemaal niets uit. Ik ben er in mijn professionele verantwoordelijkheid voor mensen, of dat kinderen of volwassenen zijn, en als ik daar mijn werk niet goed doe dan moet ik stoppen. En of dat mensen behaagt of niet behaagt dat is niet aan de orde.

Interviewer: Komt het ooit nog goed met Rochelle Rikkers?

Eh, daar geef ik geen antwoord op. Ik hoop ’t wel.

Interviewer: Dank u wel professor Wolters.

Graag gedaan.