De kinderen Constance (10) en Philippe (7) Warenberg zijn op 18 september rond 08:45 op brute wijze in opdracht van hun moeder ontvoerd door een criminele bende. Zij werden door hun vader in Hamont (België) met de auto naar school gebracht toen vlak bij de school deze auto werd klemgereden door diverse andere voertuigen. Een achttal gemaskerde mannen hielden de vader voorin de auto in bedwang en sleurden de twee kinderen van de achterbank. Binnen twintig seconden verdwenen zij met de kinderen in hun eigen voertuigen met hoge snelheid richting centrum Hamont. Het derde kind (Tim) ontsnapte aan de overval omdat hij toevallig ziek thuis was achtergebleven.

Door het geschreeuw van de kinderen en vader werd de omgeving gealarmeerd terwijl de overval nog gaande was, zodat enkele kentekens werden genoteerd. Ook werd een vriend van de zwager van moeder herkend die zich al enige tijd in de omgeving had opgehouden.
Rond 10:00 kreeg SOS Papa een vertrouwelijke tip over de mogelijke daders van deze brute overval, waarna door ons onmiddellijk de Belgische recherche werd ingelicht. Ook informeerden wij de recherche in België en Nederland dat naar onze inschatting de kinderen bij hun moeder in levensgevaar zouden kunnen verkeren en dat behoedzaamheid bij arrestaties dus geboden was teneinde hun levens niet verder in gevaar te brengen. Daarnaast gaven wij als onze inschatting dat de kinderen zich heftig tegen hun moeder zouden verzetten zodat de situatie al snel onhoudbaar zou worden zodra moeder de kinderen bij zich zou hebben.

Rond 13:00 ontving de Belgische politie een anoniem telefoontje dat de kinderen "veilig" bij moeder zouden zijn.

In de nacht van 18 op 19 september werden de belangrijkste direct betrokkenen bij de overval door de politie gearresteerd. In de vroege ochtend van 19 september raakte de Nederlandse politie bekend met de verblijfplaats van de kinderen en hun moeder.

Geactualiseerd 22-09-2003  11:00
De Nederlandse politie weigert sinds 19 september de voogd van de kinderen tot de kinderen toe te laten. Ook is sprake van fricties tussen de Belgische en Nederlandse politie terzake van het onderzoek naar de overval op 18 september. 

Geactualiseerd 22-09-2003 23:10
De voogd van de kinderen heeft de politie op 22 september verzocht de kinderen op te nemen in het opsporingsregister (!), aangezien de politie nu reeds drie dagen weigert aan de voogd mede te delen waar de kinderen zich bevinden, laat staan dat men de kinderen aan hem overdraagt, zoals hij verzoekt.

Carlo Liefting, de advocaat van vader, heeft op 22 september de minister van justitie verzocht om onmiddellijk persoonlijk in te grijpen.

SOS Papa heeft om 17:30 een persbericht gezonden aan alle nieuwsmedia

Geactualiseerd 28-09-2003 23:15
De voogd heeft inmiddels met de kinderen kunnen spreken. Zij hebben hem een brief gegeven met het verzoek die aan de rechter te geven. 
De Belgische rechter wacht momenteel af wat op 3 oktober door de Nederlandse rechtbank zal worden besloten. De voogd en de raad voor de kinderbescherming zullen op 3 oktober aangeven dat de kinderen zo snel mogelijk weer naar Hamont dienen terug te keren (zoals zij eerder al aangaven dat de kinderen daar dienden te blijven).
De school van de ontvoerde kinderen in Hamont organiseert op 29 of 30 september een solidariteitsbijeenkomst voor de kinderen.  
Inmiddels is ook bekend dat de moeder tijdens de overval in de kofferbak van één van de ontvoerders verbleef. Zij maakte dus deel uit van de bende die de kinderen overviel.

Geactualiseerd 03-10-2003 16:00
Tijdens een rechtzitting op 3 oktober hebben beide ouders en hun advocaten op verzoek van de rechtbank een verklaring ondertekend dat zij geen mededelingen aan derden zullen doen over hetgeen heden ter zitting is afgesproken en besloten. De zitting is om 15:30 geschorst en zal worden voortgezet op 31 oktober 2003. 
SOS Papa tekent hierbij aan: 
Dit soort onder dwang en binnenskamers opgelegde overeenkomsten ("als u niet tekent, dan....") dienen uitsluitend het belang van de rechtbank. Men blijft dan namelijk gevrijwaard van kritiek op het eigen functioneren. Dat terwijl alle rechtspraak openbaar dient te zijn. De aan de ouders en advocaten opgelegde overeenkomst is daarnaast in strijd met het recht op vrije meningsuiting. 
Op deze manier kan men als rechter doen wat in het hoofd opkomt: iedere publieke controle ontbreekt dan. Steeds vaker klinkt de verzuchting bij rechters, jeugdzorg, inspectie en zelfs de minister van justitie 'dat openbaarheid de belangen van de betrokken kinderen schendt'. 
Onze ervaring is tegenovergesteld. Openbaarheid leidt tot het alsnog toepassen van wettelijke regels en het voldoen aan vastgestelde eisen van zorgvuldigheid. In alle gevallen waarin wij de afgelopen jaren die openbaarheid hebben gecreëerd, hebben de betrokken kinderen daar direct voordeel van gehad. Bovendien heeft het parlement, hebben de media en heeft zodoende het publiek door die openbaarheid inzicht gekregen in de ernstige gebreken bij de jeugdhulpverlening en de rechterlijke macht. Zonder deze openbare democratische contrôle zouden deze gebreken niet worden tegengegaan maar zouden zij, door niets en niemand gehinderd, juist toenemen. 

Het is triest dat wij anno 2003 de Haagse rechtbank nog moeten uitleggen hoe groot het belang van openbaarheid van (tussen)beschikkingen is en hoe onterecht men dus "het belang van de kinderen" misbruikt om zijn eigen functioneren buiten de media te houden. 
De drie kinderen Warenberg hebben de overeenkomst overigens niet ondertekend. En ook zij hebben anno 2003 een stem.

Achtergronden bij deze zaak

Kinderrechter is verantwoordelijk
De oorzaak van het ongehoorde drama dat de kinderen overkomt is Mr. Holtrop, president van de rechtbank te Den Haag. Zoals wij reeds eerder uiteen hebben gezet, heeft deze magistraat op 18 december 2002 geweigerd ook maar op enigerlei wijze kennis te nemen van de uiterst beroerde omstandigheden waarin de kinderen reeds anderhalf jaar bij hun moeder verkeerden; reden waarom zij weigerden nog langer bij haar te verblijven en terstond bij hun vader wensten te blijven. Rechter Holtrop maakte er een "zitting" van negen minuten van, belemmerde vader het woord volledig, nam geen kennis van de stukken, weigerde de kinderen te horen en veroordeelde vader tot een dwangsom van 5.000 euro voor iedere dag dat de kinderen niet bij moeder zouden zijn. Daarna werd vader vrijwel letterlijk de rechtszaal uitgegooid. Dat zijn advocaat op die ochtend verhinderd was, had voor Holtrop ook al geen probleem gevomd en gezien het verloop van deze "zitting" begrijpt men waarom.

Onder het motto "vaders bestaan niet, maar onze voogden wel" had de raad voor de kinderbescherming de rechtbank Den Haag in een eerder stadium al geadviseerd de kinderen toch maar tegen hun wil bij de moeder te laten verblijven, doch hen daar wel onder toezicht te stellen. Een idioot advies, want er was een normale vader beschikbaar die de kinderen bovendien altijd al verzorgd had, totdat moeder er in verwarde toestand mee aan de haal was gegaan. Vaders worden als ouder door de raad echter bij voorbaat als irrelevant beschouwd. Je hebt moeders, je hebt voogden en je hebt pleeggezinnen. Meer is er niet als het om de opvang en verzorging van kinderen gaat.

Tot toeziend voogd werd door de rechtbank benoemd dhr. Van Zee (Jeugdzorg Gouda). Deze laatste was er al na korte tijd van overtuigd dat de kinderen bij hun vader dienden te blijven en het daar goed hadden. Ook de raad voor de kinderbescherming sloot zich hierbij aan, nu men van de voogd had vernomen hoe de werkelijkheid in elkaar stak, nadat de eigen raadsonderzoekers die werkelijkheid vakkundig in hun eerdere "onderzoek" hadden verbloemd.

Terwijl dit soort adviezen in 99% van de gevallen door de rechtbank wordt opgevolgd indien het om de toewijzing van kinderen aan hun moeder gaat, wist de Haagse rechtbank het nu dan toch ineens beter. Men achtte het advies van de voogd en van de raad voor de kinderbescherming "onvoldoende onderbouwd" en hield de verblijfplaats van de kinderen dus bij moeder. Dit terwijl de kinderen weer op hun oude scholen in Hamont terug waren, daar hun bij moeder opgelopen leerachterstanden inhaalden, hun eigen kamers in het ouderlijk huis weer terug hadden, eindelijk weer voldoende werden verzorgd en bij vader alweer negen maanden dolgelukkig waren.

De rechtbank heeft nimmer willen luisteren naar de informatie dat de moeder van deze kinderen waarschijnlijk lijdt aan de ernstige erfelijke ziekte van Huntington die van grote invloed is op de psychische staat van degenen die aan deze ongeneeslijke ziekte lijden. De rechtbank weigerde botweg universitair medisch-deskundigen te horen die de rechtbank nader konden en wilden informeren over deze ziekte en zijn gevolgen. Ingebrachte schriftelijke stukken van deskundigen werden terug gezonden. Ook de raad voor de kinderbescherming heeft deze problematiek altijd volstrekt moedwillig genegeerd.

Toch is ook deze brute kidnapping het direct gevolg van het feit dat de moeder zeer ernstig in de war is: zelfs zodanig ernstig dat zij er niet voor terug deinst voor een zeer fors bedrag beroepscriminelen in te huren om haar eigen kinderen ernstig traumatische ervaringen te bezorgen.

Dat het zover heeft kunnen komen, is een direct gevolg van de fnuikende opstelling van rechter Holtrop en in zijn kielzog lagere (kinder)rechters bij dezelfde  Haagse rechtbank. Zij hebben zich nimmer bekommerd om de kinderen in kwestie, maar hadden uitsluitend interesse in een prestigegevecht hunnerzijds met de vader, die van zijn kant niets anders heeft gedaan dan wat iedere ouder in zijn situatie zou doen en zou moeten doen: opkomen voor je kinderen omdat de feiten rechtens uitwezen dat zij bij moeder ernstig werden verwaarloosd, mishandeld en van hun vrijheid beroofd. Zelfs in zodanige mate dat de kinderen zelf ten enen male weigerden noch naar hun moeder terug te keren en zich bij vader thuis verschansten. Wat moet een vader in zo'n geval? Zijn kinderen onder dwang naar moeder terug brengen?
Volgens dhr. Holtrop, president van de Haagse rechtbank, is dat inderdaad wat vaders dan te doen staat. En doen zij het niet, dan verliest hij al zijn reserve en bijt vader toe: "Meneer Warenberg, desnoods mag die gevraagde dwangsom van mij nog honderd maal hoger zijn!" Einde zitting.

De moeder valt niet veel kwalijk te nemen, gezien haar verwarde toestand. Mr. Holtrop en zijn rechtbank zijn echter horende doof gebleven voor de realiteit van de kinderen die men zorgvuldig diende te beoordelen en die nadrukkelijk en goed gedocumenteerd onder hun aandacht was gebracht.
Zoals voor de meeste kinderrechters in ons land geldt voor Holtrop kennelijk het adagium dat men de moeder steunt indien de vader wat mankeert en dat men de moeder steunt indien de moeder wat mankeert. Kortom, dat men in alle gevallen "in het belang van het kind" dat kind op voorhand aan de moeder blijft toewijzen, desnoods tot de dood van dat kind er op volgt.

Zowel in de zaak Rowena / Rochelle Rikkers als in de zaak Roermond heeft de Inspectie Jeugdhulpverlening een onderzoek gehouden hoe het zo ernstig kon misgaan. In beide onderzoeken is Jeugdzorg ernstig gekapitteld, maar werd de kwalijke rol van de kinderrechter volledig buiten schot gelaten. De inspectie verdedigt zich door te stellen "dat dat niet tot de onderzoeksopdracht van de minister van Justitie behoorde". Dat dankt je de koekoek: Jeugdzorg heeft daar in de zaak Rochelle Rikkers dan ook terecht tegen geprotesteerd, een protest dat helaas onvoldoende door de media en het parlement op zijn mérites is beoordeeld. 

Het wordt de hoogste tijd de systematische aanpak en werkwijze van de Nederlandse kinderrechters zeer grondig tegen het licht te houden. Op grond van onze ruime ervaring bij zaken waarin kinderen zeer ernstig in de knel komen, durven wij de stelling aan dat in de meerderheid van die gevallen de kinderrechter de belangrijkste aanstichter is. Zo ook hier.
Wat de kinderen Warenberg als gevolg van mallotige uitspraken, ellenlange procedures, vooringenomen rechters en op hun strepen staande rechtbankpresidenten hebben meegemaakt behoort bepaald niet tot de uitzonderingen, maar is exemplarisch voor de staat van ideologische verblindheid die het familie- en omgangsrecht in ons land helaas kenmerkt.

Politie handelt onwettig: opdrachtgever onbekend
En dan nog wat: De kinderen Warenberg wonen sinds januari 2003 in hun ouderlijk huis bij vader. Zij gaan weer naar school, muziek, ballet en judo. Ze kunnen weer buiten spelen. Ze worden weer gewassen en goed gekleed. Kortom, zij leiden weer een normaal leven.  Vader heeft gewoon het ouderlijk gezag en iedereen weet waar zij zijn.
Toch verschijnen de drie kinderen in april 2003 ineens met foto en al in het internationale opsporingsregister van het Korps Landelijke Politie Diensten (KLPD). "Tros Vermist" neemt deze vermelding trouw over.
Uiteraard informeren wij de KLPD (en de Tros) direct over de verblijfplaats van de kinderen (die men allang kent) en verzoeken wij namens de kinderen zelf de KLPD dringend om contact op te nemen met de politie van Hamont, die de kinderen juist actieve bescherming biedt nadat moeder in januari 2003 op hun schoolplein al een eerdere ontvoeringspoging deed, die toen mislukte. 
De woordvoerder van de KLPD antwoordt ons per e-mail dat de drie kinderen als vermist in het opsporingsregister staan "omdat zij worden onttrokken aan het ouderlijk gezag". Wij reageren direct door de KLPD erop te wijzen dat "vermissing" werkelijk iets geheel anders is dan "onttrekking aan het ouderlijk gezag" en dat van het laatste bovendien geen sprake is aangezien de vader het ouderlijk gezag heeft.
Vervolgens antwoordt de KLPD ons "dat e-mail niet het meest geschikte middel is om hierover te corresponderen" en dat men er verder het zwijgen toe zal doen.
Nadien tracht ook de door de rechtbank benoemde toeziend voogd van de kinderen de KLPD er van te overtuigen dat de vermelding in het opsporingsregister volstrekt onjuist is en schadelijk is voor de kinderen. Tegen hem zegt de KLPD dat hij zich maar moet wenden tot de politie van Leiderdorp, die verantwoordelijk is voor de vermelding. Leiderdorp is de woonplaats van moeder.
Welke agent in Leiderdorp heeft hier wetten en voorschriften op flagrante wijze overtreden, en wat waren zijn motieven?
En waarom voerde de leiding van de KLPD geen correctie uit zodra men de feiten kende? Men wil toch niet beweren dat een Leiderdorpse agent over de KLPD kan regeren, zelfs als blijkt dat hij die KLPD staat te besjoemelen met valsheid in geschrifte? 
Kwam die opdracht om de kinderen in het opsporingsregister te plaatsen eigenlijk wel van een agent uit Leiderdorp? Of bracht een gezaghebbend telefoontoestel ergens in het gebouw van de Haagse rechtbank die suggestie aan de KLPD over?
En een laatste vraag: baseren de criminelen die gisteren toesloegen zich tijdens hun verhoor thans soms op het feit "dat zij de politie alleen maar een dienst hebben willen bewijzen door kinderen die volgens de KLPD werden vermist, aan hen terug te bezorgen"?
Als dat het geval is, kan dan door de nationale ombudsman of een andere onanfhankelijke onderzoeker met spoed tot op de bodem worden uitgezocht hoe die kinderen ooit in dat opsporingsregister terecht konden komen?

Bestuur SOS Papa
Maarten Legêne - secretaris

---

Persbericht SOS Papa 22-09-2003  17:40
Politie weigert ontvoerde kinderen Warenberg over te dragen aan voogd

Zoals bekend zijn op 18-09-2003 rond 08:45 in Hamont (België) de kinderen Constance (10) en Philip (7) Warenberg door een bende op brute wijze ontvoerd.

Uit de berichtgeving in o.a. "Het Nieuwsblad" van 19-09-2003 is gebleken dat inmiddels wettig en overtuigend bewijs aanwezig is dat de moeder zelf opdracht heeft gegeven voor deze criminele actie.

De Nederlandse politie is sedert 19-09-2003 bekend met de verblijfplaats van de kinderen en hun moeder, doch weigert de door de rechtbank benoemde voogd van de kinderen de toegang tot de kinderen. De voogd wordt evenmin geinformeerd over de verblijfplaats van de kinderen en moeder.

Deze handelwijze van de Nederlandse politie is onbegrijpelijk, onwettig en uiterst schadelijk voor de kinderen. 
Niet alleen verblijven zij nu bij degene die hen op brute wijze heeft doen ontvoeren terwijl zij door gebeurtenissen uit het verleden voor haar reeds geruime tijd een zeer grote angst koesteren, maar ook wordt hen op dit moment iedere vorm van slachtofferhulp onthouden die zij na de voor hen zeer traumatische ontvoering nodig hebben.

Zowel de voogd als de raad voor de kinderbescherming zijn van mening dat de kinderen zo snel mogelijk naar hun ouderlijk huis bij vader terug dienen te keren. 

De advocaat van vader heeft zich hedenmiddag rechtstreeks tot de Minister van Justitie gewend met het verzoek om onmiddellijk in te grijpen middels een persoonlijke aanwijzing aan het Openbaar Ministerie.

(terug naar boven)